گل یخ

دنیای درون

2012-02-11T20:02:00.000+03:30

پاورچین پاورچین که می آمد از پشت سر

آسمان آبی آبی می شد با هوایی که پر گلبرگ گل بود در دستهای رقصان باد

باد نمی گذشت ، چرخ می زد با دستهایی که معجزه می کرد

با دستهایش دانه دانه ستاره ها را روشن می کرد

شب تاب ها را پر می داد

به دریا که می رسید موجها آرام می گرفتند بر بستر آب

مرغابی های گردن فسفری بال می گشودند بر پهنه ساحل شنی

و صدف ها دل می گشودند در عمق آب

پاورچین پاورچین که می آمد از پشت سر...‏

شمعدانی

2012-02-10T22:13:00.001+03:30

نشسته بودم همانجای همیشگی

کنار آخرین پنجره حیاط

باد هم بود

و ماه

شب بوها جشن گرفته بودند

و نیلوفرآبی کوچک روی حوض آب با آوای جیرجیرکها روی نوک پایش می چرخید

آسمان خودش را کشیده بود تا آن دورها که دستهای دریا را رها نکند

خواب دعوت نبود آن شب

همه تا صبح می خواستند ببینند

لمس کنند

بچشند

بشنوند

و ببویند زندگی را

خواب رفته بود به میهمانی رویاهای همسایه های دو کوچه آن طرف تر

حتی اگر دنیای بودنمان کوتاه تر از رویا بود

به اندازه یک شب شاید

کوتاه تر حتی

به کوتاهی نگاه دو رهگذر که می گذرند از کنار هم

بنفشه ها که می خندیدند شب رنگارنگ می شد انگار

زرد

سرخ

بنفش

آبی

مثل اینکه شب پره ها رنگی تر شده باشند در نور ماه

نشسته بودم در گلدان سفالیم

بر روی طاقچه آخرین پنجره حیاط

و باد تکانم می داد که بدانم بوها

و رنگها

و صداها

رویا نیستند

همان شب که گل دادم

صورتی

بر روی طاقچه آخرین پنجره حیاط.‏

midnight

این هفته

2012-02-10T00:49:00.006+03:30

این هفته به شدت خسته بودم حتی داشتم تشخیص خستگی مز من رو می گذاشتم برروی خودم.‏

امروز هم جلسه به خوبی برگزار شد. همه نشسته بودند از استادان قدیمیم. همه آنهایی که سال ها به عشق و علاقه معلمی بی نظیرشان مرا کشانده بودند. هر کدام سوالی پرسیدند. یک چیزهایی را بلد بودم و یک چیزهایی هم یاد گرفتم. جلسه خوبی بود. یادم نرود که استاد عزیز قدیمی ای درباره سیکونورواندوکرینوایمونو از من پرسید که آیا از این علم جدید اطلاعی دارم یا نه و من بی هوا گفتم در کتاب های چاپ قدیم بود و حالا برداشته شده!! و همه با اشاره به من فهماندند که بابا جان اینطوری نگو! ناراحت می شوند
ولی من ادامه دادم که نمی دانم چرا اهمیتش در بعضی جاها کم شد از بس که همه چیز ملکولار شده اخیرا. بعد هم یک استاد سالهای قبلم پرسیدند سه مشخصه لازم برای پذیرفته شدن را بگو و جواب دادم. بعد پرسیدند کمبودها را در مقایسه با جاهایی که دیدی بگو و گفتم . و بعد هم پرسیدند پلا جر یز م را چگونه می دانی؟ و من توضیح دادم که کار زشتی است و چگونه باید منع
شود. بعد دوباره پرسیدند حالا از زشتیش به کنار چه عوارضی بر روی علم دارد و من گفتم خوب غیر اخلاقی هست و فلان. گفتند نه دقیقا بگو عوارض علمیش چه است و بلد نبودم! بعد گفتند که در نظر بگیر مثلا یک مقاله می آید می نویسد یک دارویی یک نفر دیده خوب است. بعد پنجاه نفر اگر آن را پلا... کنند اهمیتش می رود بالا و ممکن است یک نفر ببیند چه داروی مهمی
که پنجاه مقاله درباره اش وجود دارد و بدهد به یک بیماری و آن هم بمیرد! اینطوری هست بابا جان. و من یاد گرفتم خوب!‏

چند سوال دیگر هم پرسیدند که به خیر و خوشی این مرحله اش تمام شد.
‏ شنای دلفین دارم یاد می گیرم. جالب است که دستهایت را دو طرف باز کنی و پاهایت را فقط مثل باله دلفین بتوانی جفت تکان بدهی. بامزه هست امتحان کردنش وقتی از خستگی داری می میری.‏

باران که می بارد...‏

2012-02-01T21:17:00.002+03:30

امروز دوست و همکار قدیمی ام را دیدم و نشست تا عکسهای بچه هایش را نشانم بدهد و یاد سالهای قبل کرد که یادت می آید همه همکلاسیهایی که قبلا هم خوابگاهی هم بودیم سال چهارم دانشگاه دعوت شده بودیم خانه تان و تو برایمان پیتزا پخته بودی و همان روز همه با هم نشستیم و با هیجان فیلم پرنده خا ر زار را دیدیم؟ بعد همه ریختیم سر کتابخانه ات و هر کدام یک رمان انتخاب کردیم که ببریم برای خواندن و من آن روز دز یره را بردم؟ ‏ راستش سخت به خاطر آوردم همه آن خاطرات دور را.‏در برگشتن باران می آمد. چتر همراهش نداشت. چترم را روی سرش که گرفتم گفت مرا باران خوش تر است. مگر تو عاشق باران نبودی همیشه عمرت؟ چتر را محکم روی سر هر دومان گرفتم و گفتم : بی خیال. باران از من گذشته.‏
قبل از رفتنمان استاد عزیزی داشت قابهای عکسهایی را که برای راهروهای بخش درست کرده بودند چک می کرد. خودش همه عکسها را انتخاب کرده بود. دانه دانه. خسته نباشیدش که گفتیم موهای سفیدش را از پیشانی عقب زد و با لبخند تعریف کرد: این عکس اولی می دانید چه می گوید؟ گفتم نه. نمی دانم. انگار عکس بو علی سینا بود که داشت نبض بیمارش را می گرفت. گفت توضیحش جا زیاد می گرفت ولی معلوم است دیگر. این همان ماجرای جوان عاشقی است که بیمار احوال آورده بودند اش برای معالجه. بعد حکیم نبضش را گرفت و شروع کرد به نام بردن همه شهرهای آن زمان. اسم شهری را که برد نبض جوان تند شد و حالش تغییر کرد. بو علی گفت این جوان عاشق دختری در آن شهر است ببریدش به آنجا تا بیماریش درمان شود...‏
عکس دومی را می دانید؟... داشت تعریف می کرد که گفتیم باید برویم.‏ می شد تا صبح پای قصه های زیبای پزشکیش بنشینیم.‏

کوه نارنجی بنفش

2012-01-31T21:01:00.001+03:30

نشسته ام پای آن کوه نارنجی بنفش دور
می بینی اش نه؟
همان که در انتهای افق، غروب ها می درخشد
همانجا که یک دریاچه کنارش آرام نشسته
که شبها مثل نقره در ماه می درخشد
و روزها طلایی می شود
نشسته ام کنارش زیر سایه کوه نارنجی بنفش
آنجا یک ستاره چشمک زن از آسمان می آید بر پیشانی ام
ابروهایم که در هم می رود شروع می کند به چشمک زدن
نور می دهد و می درخشد
با درخشش اش سنجاقک ها بال بال می زنند
پروانه ها می رقصند
و قمری ها سرشان را در گردن هم فرو می برند
حتی
نسترن ها
نسترن ها عطرشان را همه جا پخش می کنند
زیر کوه نارنجی بنفش
ببین
آهو ها هم هستند
و خرگوشها
حتی کرگدن
آن بالا
بر قله درخشان طلاییش
خودت را می بینی؟
که موهایت را داده ای به دست باد
و چشمهایت که دوخته شده به آفتاب
از همین فاصله هم معلوم است
از همین پایین
دستهایت را گشوده ای
آسمان شده ای؟

ابر و باد و ...‏

2012-01-30T12:46:00.002+03:30

گفته بودم که هفته دیگه اسمم رو از ماهها قبل نوشته بودم برای امتحان زبان. سه روز قبل هم روز مصاحبه اعلام شد چهار روز بعد از امتحان کتبی. دقیقا همون روز شلوغ از صبح تا دوازده شب درمانگاهی. دیروز رفتم و شش تا بلیط پرواز گرفتم. یک روز برم و برگردم برا امتحان کتبی. چهار روز بعدش برم و برگردم برای شفاهی. سه روز بعدش هم برای یک کنفرانسی دوباره برم و برگردم. بعد قرار شد زنگ بزنند و تمام وقت بیماران از قبل تعیین شده آن روزها رو با تلفن به اونها اعلام کنند تا دو روز بعد به جایش مراجعه کنند. ‏
هفته قبل دو تا از بچه ها پایان نامه ها را فرستادند برای نظر. روزها کار می خواست. خواهش کردم که دو هفته بعد کارشان را پیگیری کنم.‏

دیروز برنامه آموزش تئوری بچه ها اعلام شد و دقیقا روز امتحان شفاهی به مدت شش ساعت برنامه گذاشته بودند. به دو نفر التماس کنان رو انداختم تا روز کلاسشان رو با من عوض کنند و آنها لطف کردند و قبول کردند. ‏

امروز صبح یک همکاری خواهش کردند که پنج روز هفته دیگر دارند برای یک کنفرانس علمی می روند یک کشور دیگر و چون هیچ جایگزین دیگری نیست صبحها جان بیماران بخش و خودت. توضیح دادم که دقیقا همان روزها چه وضعی دارم ولی گفتم که چشم! غیر از آن روزی که نیستم بقیه روزها سر می زنم و درس خواندن هم اصلا نخواستم‏.‏ تشکر کرد و به این صورت باز هم مقاومت کردم. باید امتحان را می دادم حتی اگر بی دلیل و بی درس خواندن!‏

چند ساعت قبل از دفتر اصلی دانشگاه زنگ زدند که جلسه مصاحبه اصلی شما اعلام تاریخ شده و دقیقا همان روز امتحان بود! هیچ راهی برای تعویض تاریخش هم وجود نداشت . هه!‏

مقاومتم برای یک کار بی دلیل شکست. بلیط ها را پس دادم. به همکارم گفتم تمام روزها بیمارانت را می بینم. به بیماران تماس گرفته شد دوباره. کنفرانسها سر جای خودشان برگزار می شد.تز بچه ها را شروع کردم و کلا همه چیز برگشت سر جایش. انگار مشکل فقط همین رفتن بنده در آن دو روز بود و بدهکاری بنده به فلان شرکت برگزار کننده امتحان که شکر خدا مشکل برطرف شد!‏

کوله پشتی نارنجیم

2012-01-26T14:57:00.002+03:30

از همین امروز شروع می کنم
همین من که نیستم
کوله پشتیم را می گذارم همین جا
روی همین میز
همه رویاهایم را هر روز و هر شب
بی استثنا
می ریزم داخلش
تاااااا
تا مثلا دو هفته دیگر
خوب است فکر کنم
بعد می دهم به راه
می آیم می نشینم روبرویت
پشت میزی که نیستی
کوله پشتی را می گذارم برایت
برای تو که نیستی
و برمی گردم
بعد از همین جا می بینم که
داری با یک کوله پشتی بر پشتت
پرواز می کنی
به سبکی همه رویاهایم
که تو بالشان داده ای همیشه
تویی که نیستی

میان آب و خاکستر

2012-01-25T15:43:00.002+03:30

چهار روز قبل که داشت می رفت زنگ زد و سپرد تز دو تا از بچه ها را می سپرم به تو که کارهای نهایی اداری شان را جای من براشون انجام بدهی و نمره نهایی را بدهی بهشان. مدارک خودش را هم برای کارهای اداری گذاشته بود و گفت حتی نمی رسم بیاورم بدستت برسانم. فردا یا پس فردا از خانه شاید برادر یا پدرم بیاورند برسانند دستت. گفتم چشم انجام می دهم همه را برایت. و هنوز در هوا هست پروازش فکر کنم. از بس که رفت جای دوری. دیروز از خانه شان زنگ زدند و گفتند قرار بوده مدارکی را بدستتان برسانیم. گفتم بله بچه ها منتظرند. اطلاع دادند که روز قبلش که همه رفته بودند فرودگاه برای بدرقه وقتی برگشته اند دیده اند توی اطاق دوستم سیمها قاطی کرده و همه جا آتش گرفته و سوخته. کلا اتاق خاکستر شده بود!‏
قرار شد صبر کنم تا بتوانند از بین آب و خاکستر بجا مانده بگردند ببینند چیزی از پرونده ها پیدا می شود یا نه. قرار شد به او چیزی نگوییم که هنوز نرفته دچار شک نشود که کلا اتاقش سوخته است. دیروز یکی از دانشجو ها که الان شهری آن طرف کشور زندگی می کند و هنوز کار پایان نامه اش مانده زنگ زد و گفت قرار شده شما زحمت کارهای اداری اتمام آن را بکشید که گفتمش فعلا همه چیز سوخته! صبر کن تا از اول شروع کنیم. می دانم باید زودتر به بقیه بگویم ولی کمی یک کمی ، شاید یک اپسیلون به آب و خاکسترها امید دارم.‏ شنیدن عکس العملشان پای تلفن اصلا خوش آیند نیست مخصوصا سکوتشان برای چند ثانیه اول از شنیدن خبر. به اندازه یک دنیا حرف و داد و آه دارد.‏

بعد از این ماجرا ها همین دیروز دوست عزیز دیگرم تماس گرفت. خوابیده بود بر روی تخت بیمارستان و داشت شیمی د ر مانیش را می گرفت. ظهر زنگ زده بود .همان موقع با بچه ها داشتیم می زدیم توی سر خودمان که یک دستگاه تنفس پیدا کنیم وصل کنیم به فلان بیماری که هی داشت از دستمان می لغزید و می رفت. بعد از چند ساعت فرصت شد و جوابش را دادم. داشت می گفت می خواهم حرف بزنم دلم گرفته. پرسیدم خوب؟ گفت که پزشکش امروز عوض شده بوده و این یکی آمده بالای سرش و وقتی پرسیده آقای دکتر من چند سال دیگر زنده می مانم جواب داده بوده: "فیو" بعد پا زده بوده زمین که منظورتان از فیو چه هست و دقیقا چند سال که گفته بوده مثلا 4 سال شاید .شاید هم همان فیو.‏ چون برای بیماریت درمان قطعی وجود ندارد.
دلش گرفته بود خوب. گفت برای چه به من گفته فیو. گفتم خوب کرده! اصلا باید دکتر خودت همان 4 سال قبل به تو می گفت که بیماریت با یک دوره شیمی درمان نمی شود تا مرتب بروی چک کنی. اگر می دانستی که کامل خوب نشده ای زودتر می فهمیدی. قبل از اینکه دوباره به چند جایت بزند. حالا این منظورش این بوده که این درمانها هم قطعی نیست و باید مرتب چک بشوی تا اگر دوباره برگشت دوباره درمان کنی. تا چند سال دیگر هم دنیای پزشکی با این سرعت درمان را پیدا می کند. از حالا نشسته ای غصه فیو را می خوری؟ خندید. گفت راست می گویی. فیو خودش خیلی هست ها.‏
بعدش نشستم و مریض دیدم هی. سرم را که گرفتم بالا دیدم ساعت دوازده شب است. منشیم رفته خانه ساعتهاست و فقط یک نگهبان مانده دم در و بیمارانی که هی گفته بودم مشاوره اورژانس دارند. از راه دور آمده اند. بعد دیدم سرم انگار گیج می خورد یواش یواش و مغزم کار نمی کند. از در که بیرون می رفتم نگهبان پشت سرم داد می زد امشب رکورد همه هفت طبقه اینجا را شکستید ها. لابد خواسته اید دل هیچ کس را نشکنید امشب. فکر می کرد تا آن موقع صد تا بیمار دیده ام. نمی دانست سی بیمار دیده بودم و همین هم زیادی بود.‏
دختر گل عزیزم امروز عروس خانم می شی ها. مبارک باشه برای هردوتون و خوشبخت بشید در کنار هم.‏

دو لت عشق

2012-01-20T20:19:00.002+03:30

دوست و همکار خوبم داشت برای یکسال می رفت آن طرف کره خاکی برای یک دوره و دیروز داشت خداحافظی می کرد. چشمهای همه پر اشک بود و من مانده بودم که خوب برمی گردد زود گریه ندارد که. از بس بی احساسم. گفت هوای مریضهایم را داشته باش تا برگردم. شاید هم برنگشتم! گفتم دخترم! تو برو هواشان را دارم. همان دیروز بعد از ظهر آقای همکاری داشت برای دیدن همسر و فرزندانش می رفت برای سه ماه آن طرف تر کره خاکی آخر جلسه گفت هوای مریضهایم را داشته باش. گفتم چشم! اگر بتوانم. امروز هم آن آقای همکار محترم دیگری زنگ زدند که ما داریم با خانواده می رویم یک هفته سفر جای من بیمارانم را در بخش فلان می بینی. گفتم چشم. حتما. هر روز می روم. همین دیشب همکاری از شهری دور زنگ زدند و گفتند بیمارم را از یک روستای دور فرستاده بودم تا ببینی. دیدی؟ گفتم نه. احتمالا آمده و دیدم اورژانسی نیست وقت داده ام برای اولین فرصت آزاد. گفت وقتی کسی از راه دور می آید گناه دارد که. چرا نمی بینی همان روز. ‏
چکار کنم که بعد از یازده شب مغزم کار نمی کند خوب؟ الان چطور می شود هوای همه را داشته باشم؟
اصلا مگر قرار نبود من این ماه مرخصی بروم و زبان بخوانم برای دو هفته دیگر؟ اصلا کسی تا حالا با دو هفته درس خواندن توانسته نمره خوبی بیاورد؟ آبروریزی می شود که!
همین الان آقای محترم همکارم زنگ زدند و گفتند هوای دو نفر دیگر را هم داشته باشی ها. گفتم چشم!
بعدش هم تو دوست عزیزم بگو بیا ول کنیم برویم آن طرف دنیا . من بگویم پس مریضهایم چه می شوند؟ بعد تو بروی یک طرف دیگر دنیا و من بمانم با مریضها. هی سوال امتحان در بیاورم. هی خواب ببینم. هی سوال در بیاورم. کوریکولوم بنویسم. سوال دربیاورم هی.‏
امروز رفته بودم صبح ختم مادر همکاری. نشسته بودم که خانمی محترم وارد شد. چادرش روی نصف صورتش بود و نشناختمش اول. نزدیک که شد کمی بخاطر آوردمش. سال بالایی بود؟ سال پایینی بود؟ هنوز یادم نیامده. کجا بودیم با هم؟ بخش؟ کلاس؟ گفتم کجا کار می کنی الان؟ گفت درمانگاه فلان. دست چپم را بلند کرد و گفت چرا کاری نکرده ای؟ حرفی نداشتم. مخصوصا که درست روبروی خویشاوندان مرحومه ایستاده بودیم. سرش را آورد نزدیک گوشم و گفت دو لت عشق را می شناسی؟ دوره اش کن. گیج ایستاده بودم. نمی فهمیدم از چه حرف می زند. داشت توضیح می داد و من نمی فهمیدمش. توی مغزم تکرار می کردم. دو لت عشق آهنگ بود؟ آهنگش را گوش بدهم؟ داستان بود؟ کتاب بود؟ فیلم بود؟ گیج ایستاده بودم و او حرف می زد. توی هر جمله اش این دو کلمه تکرار می شد و من بقیه حرفهایش را نمی فهمیدم. یک حرفهای معنویی میزد. فقط کلمه کاترین یادم ماند. پیاده که برمی گشتم با این دو کلمه همراه بودم. چکار باید می کردم ؟ کتاب بخوانم؟ آهنگ گوش بدهم؟ چرا؟ مسجد در جای دورافتاده ای بود که هرگز نرفته بودم. آقای سخنران داشت می گفت می دانید چرا این روزها همه جو انها هی تصادف می کنند و می میرند؟ می دانید چرا؟ بخاطر عا ق وا لدین است. نزدیک بود از حرفش فشارخون بگیرم. شاید هم گرفته ام الان. مسیر برگشت را بلد نبودم و نپرسیده با جهت یابی همیشه اشتباهم خیابانی را گرفتم و دادم به راه. راهش می خورد به کوچه باغها. آنجا که کارگران با بیل نشسته بودند سر کوچه ها. گفتم آنقدر می روم که برسم به جایی که بشناسم. وسط شهر هستم ها. میان خیابان دو خانم می آمدند. پرسیدم می خواهم بروم خیابان فلان همینطور بروم می رسم؟ چشمهایشان داشت می زد بیرون. جهت عکس را نشانم دادند. گفتند از آن طرف هستها! پیاده هم نمی شود رفت خیلی دورید. گفتم پس بگویید از این طرفی سر از کجا در می آورم؟ خیابانی را اسم بردند که می شناختم. اگرچه خیلی دور شده بودم. ربطی هم به آن دو کلمه درون مغزم نداشت. کلا جهت یابی ندارم.‏ خانه که آمدم فهمیدم احتمالا منظورش کتابی به این نام بود با یک از در اولش. چرا بروم بخوانمش اصلا؟‏

هذیانهایی به شکل حروف

2012-01-15T01:07:00.002+03:30

زیر یک پل پیدایم میکنی؟
خوب بودم ها. جز نگرانی زیادی که برای گربه ام داشتم که نمی دانم چرا دو روز است فقط بالا می آورد و فردا باید یک وقتی بیابم که ببرمش دکتر البته اگر پیدایش شود. چون خوب رسیدم این دو روز درس بخوانم و به کارهای عقب افتاده هم سری بزنم می شد خیلی خوب باشم. بعد یکهو همین الان فکر کردم گربه ها که حالشان بد می شود حتی اگر بدانند که دارند می میرند از خانه می روند ، نمی دانم کجا. این گربه دیشب با وجود باران شدید سیل آسا زده بود بیرون و وقتی برگشت خیس خیس بود و باز هم نماند. فکر کنم می رفت زیر پل شاید. شجاعت می خواهد. فکر کردم اگر روزی بخواهم بروم زیر پل می توانم؟ نه! آدم مریض که بشود دلش می خواهد توی اتاقش بماند. حالا می شود به این آپشن هم گاهی فکر کرد که اگر خیلی حالم بد شد بروم زیر پل!‏ آنجایی که کسی نباشد دلش بسوزد برایت که آخی این چقدر حالش بد بود.‏
همین چند روز قبل آخرین جلسه آموزش به بچه های این گروه بود. بردمشان بالای سر بیماران بخش آنطرفی که ببینم برخوردشان با بیمار چطور است؟ بیماران را نمی شناختم. مجبور بودیم از اول همه سوالها را بپرسیم. جلسه که تمام شد و بچه ها رفتند همراه بیمار اولی که آقایی پنجاه و خورده ای ساله بود زیر دستگاه تنفس با سر طانی که همه بدنش را گرفته بود دنبالم آمد. گفت شما که بیمار من را دیدید نظرتان چه بود؟ پسری شاید به سختی بیست و چند ساله بود. گفتم میبینید که وضعیت خوبی ندارد ولی اطلاعات کامل را از پزشک خودتان بپرسید ، من نظر درمانی نمی دهم. گفت من بهتر از همه پسرهایش می شناسمش. می دانم چه آدم شری بوده در همه عمرش. می توانم الان درکش کنم. بدش می آید که اینطور ناتوان افتاده باشد زیر دستگاه. از این وضع خوشش نمی اید. باید راهی باشد کمکش کنیم که از دستگاه جدا بشود. گفتم نمی شود که. اگر جدایش کنیم می میرد! گفت خوب عوضش راحت می شود! مرد نیمه کما زیر دستگاه حرکتی کرد. انگار می شنید. گفتم ببین هنوز نا امید نشده نمی شود جدایش کرد که. گفت نه. من حسش می کنم. باید یک کاری برایش بکنی. مرد دوباره یک پایش را حرکتی داد. گفتم اینجا همچین قانونی نداریم. همیشه باید امیدوار بود. لطفا جای او فکر نکنید. و رفتم.‏
گربه ام دوباره رفته. حتی نیستش که قطره ضد تهوع را بدهمش. شاید زیر یک پل نشسته.‏

پنج شنبه

2012-01-13T00:16:00.001+03:30

ظهر بعد از درمانگاه زنگ زده بود که آزمایشهای عمه ها و مادرم که گفته بودی حاضر است و کجا ببینیمت. یکساعت وقت داشتم و رفتم دانشکده که توی دفتر کارش ببینمش. از دانشجوهایش پرسیدم خانم دکتر نیستند؟ جواب دادند زیر هود است. نه که با هود کار نکرده باشم ولی اصطلاح خانم دکتر زیر هود است را بلد نبودم. تصور کردم که مثلا چرا باید برود زیر هود بخوابد! و خوب معلوم بود که یعنی در حال انجام آزمایشهای تحقیقاتیشان هستند. ربع ساعت بعد که برگشتم و نشستیم به حرف زدن برایم از روزانگیش گفت که هر روز از کار که می رود خانه اول زنگ می زند به عمه اولش که تنها زندگی می کند و او یکساعت برایش درد و دل می کند تا حس خوبی داشته باشد و شب خوابش ببرد. بعد عمه دومش را یک سر می رود می بیند. که مریض است و روی صندلی چرخ دار. داروهایش را چک می کند و مطمئنش می کند که صبح خواهد رفت برای خونگیریش تا آزمایشهایش را برایش ببرد آزمایشگاه. آنوقت می آید خانه با افراد خانواده اش حرف می زند تا تنهایی صبح تا شبشان جبران شده باشد. آنوقت می رود و احوال دوستهایش را با تلفن می پرسد. حتی دوست پیر افسرده مادرش که شبها فقط با حرفهای او خنده به لبهایش می آید. در آخر یکساعت برای دل خودش یک رقص جدید ترکی که یاد گرفته می رقصد و بعد تازه دوازده شب می نشیند به انجام کارهای دانشگاه.هفته ای یک روز هم می روند با دوستهایش دوره. گاهی ماهیانه. فقط از چیزهای خوب از فیلم جدید یا کتاب خوبی که خوانده اند حرف می زنند یا می رقصند بعد هم او سوپ یا کیک جدیدی که در آخرین سفرش به ایتالیا یا استرالیا از دوستانش یاد گرفته برایشان می پزد و زندگیش می گذرد. دعوت کرد بیایم به دوره شان.
گفتم من از صبح تا شب آنقدر حرف می زنم که در خانه سکوت می کنم اغلب. جایی هم نمی روم معمولا.
شب زنگ زدند که مشاوره دارند. فلو محترم بیمار را دیده بود ولی باید مطمئن می شدم. باران می آمد. پیاده که رسیدم به بیمارستان بخش شلوغ بود مثل همیشه. خانم پنجاه ساله ای بود که از درد به خود می پیچید. بخش قبلی خودم بود که حالا همکار محترمی این ماه مسئولش بود. جواب مشاوره را که دادم از اتاق بغلی همراه بیمار قبلیم دنبالم آمد. که بیا ببینش لطفا از جای عمل قبلیش روی سرش همینطور مایع مغزی نشت می کند. قرار شد زود به جراح محترمش خبر بدهند. بعد تا آمدم بروم بیمار تخت کناریش گفت مرا نمی شناسی. بیمار خودت هستم که بخاطر فلان مشکل بستری شده ام. دیدمش و گفتم به همکارم میسپرم. بعد خانم تخت بعدی گفت خوب چرا من را نمی بینی. دو ساعت آنجا بودم و در آخر توضیح دادم که در این ماه من در آنجا مسئولیت ندارم و فقط داشتم رد می شده ام. بعد دو خانم پرستار عزیزی آمدند که درباره یک بیمار بپرسند. مثل همیشه سرم پایین بود و گوش می دادم. اعتراضشان در آمد که ببین رفته ایم بینیمان را عمل کرده ایم. نمی دانم چرا به باند بینیشان دقت نکرده بودم. ذوقشان را کردم و کلی توضیح دادند که درد نداشته اصلا و حالا می خواهند بروند یکیشان چانه بگذارد و دومی ابرویش را بکشد بالا.دکترشان گفته بود هنوز نیم رختان مشکل دارد. من که هر چه نگاه کردم مشکلی ندیدم. زیبا بودند خیلی. از بخش که آمدم بیرون آخر شب شده بود. ‏
امروز هم گذشت. می دانی که. می گذرد کلا.‏ حتی اگر باران قشنگ ببارد و گلهای یخ را خیس کند که نتوانم شاخه هایشان را بدهم به همه دنیا.‏

یکشنبه!‏

2012-01-10T00:14:00.000+03:30

امشب وقتی ساعت ده رسیدم خونه همه مونده بودند که چرا اخلاقم تنگه؟ خودم؟ نمی دونستم شاید. گفتم خسته هستم حتما. همونجا با لباس دراز کشیدم روی مبل دم در. گفتم حتما خوب میشم وقتی بعد از یک روز کامل دراز بکشم ولی اثر نکرد. الان نشستم فکر کردم. وقت کافی دارم اسلایدهای جلسه پس فردا رو آماده کنم. اسلایدهای هفته بعد هم که جلو جلو آماده هست. کارها کمی قاطی پاطی هست ولی بد هم نیست. امروز که مریضها خوشحال بودند. یک خانمی هم با شوهرش آمد و بعد از هفتمین بار بالاخره با وجود بیماری بچه بدنیا آمده بود و از ذوق داشتند غش می کردند. بعد برگشتم به همین یکساعت قبل. از درمانگاه که زدم بیرون. داشتم با عجله در سرما می آمدم خانه. مثل همیشه پیاده. همزمان سعی می کردم به افراد گروه اس ام اس بفرستم که جلسه رادیو لوژی فردا به علت فلان مشکل تشکیل نمی شود و بجایش بیایید درباره فلان مبحث حرف بزنیم. یک ماشینی کنارم آرام می آمد. به من هیچ ربطی نداشت. انگار بلند بلند یک حرفهایی هم می زد. حواسم نبود. داشتم متن اس ام اس را می نوشتم و تند تند دور فلکه راه می رفتم تا به خیابان بعدی برسم. آدم کنار راننده گویا هر چه دلش خواست گفته بود ولی من سرم را بلند نکرده بودم. سرش را آورد بیرون و داد زد میمو ن هر چه زشت تر اد ایش بیشتر. خواستم با تعجب برگردم بگویم با منید؟ کاری داشتید؟ که فهمیدم ماجرا چه بوده. راهشان را کشیدند و رفتند. بعد الان فهمیدم چرا همه ماندند چرا در همم. الان هم نمی دانم فقط دلم می خواست بگویم خوب مگر بیکارید به کسی که حواسش جای دیگری هست و کاری به کارتان ندارد و ادا هم دارد و غیره و ذالک گیر بدهید؟

کلا انگار انسانهای بیمار و بیکار شیوعشان کم نشده در این زمینه.بروزشان هم مقداری زیاد شده شاید. من که آمار نگرفته ام البته. مثالش همین هفته قبل. داشتم با عجله از این بیمارستان می دویدم به آن یکی و از بالای پل هوایی رد شدم که یک آدمی از همانها که گفتم رد شد و یک تلاشی کرد برای تماسی وحشیانه. خوشبختانه مقداری توانستم جا خالی بدهم و تا نفسم از عصبانیت برگشت سر جایش من رسیده بودم آن طرف پل و او هم به آن طرف دیگر پل. پایین پل پلیس را که دیدم فهمیدم بچه که نیستم باید کاری کنم. برگشتم تا پیدایش کنم و بدهمش دست پلیس. ولی آب شده بود رفته بود توی زمین. تا ربع ساعت هم آن حوالی را گشتم .نبود. فردایش که نشسته بودیم آخر یک جلسه بخش فلوهای عزیز که خانم هم هستند داشتند به رئیس بخش می گفتند که ما این روزها جرات نداریم از پل هوایی بگذریم و کاش خط کشی جلوی بیمارستان یا تابلو ها درست شود و فلان. بنده هم زود برگشتم گفتم بله اتفاقا من هم دیروز داشتم رد می شدم و فردی مزاحمت ایجاد کرد و موافقم وبهمان. ماجرا هم تمام شد تا همین دو روز قبل که نشسته بودیم باز آخر درمانگاه و من داشتم دست بیماری را زیر دستگاه می دیدم که جواب را بدهم و ناگهان حواسم جلب شد به صدای آقای رئیس گروهمان که داشت با عصبانیت با آقای دکتر فلان که مسئول اصلی بهمان است بلند بلند حرف می زد. داشت می گفت بله! باید زود پیگیری کنید این مسائل را. تازه همین خانم دکتر فلان (بنده حقیر بدبخت!) هفته قبل داشته رد می شده چند نفر گرفته اندش و به شدت برایش مزاحمت ایجاد کرده اند!!!!!!!!!!!‏

خوب من همان موقع آب دهانم رفت پشت گلویم و با سر رفتم زیر میز!! فکر کنم تا چند روز دیگر بنویسند یک خانم دکتری داشته از پل هوا یی رد می شده و چند نفر با هم به ایشان ...! خدایا! پناه به تو! ‏آن وقت چطوری اینها شدند چند نفر و معنی بشدت چه بود آنوقت؟!!!‏

مست ِمستِ مست

2012-01-05T14:18:00.000+03:30

این موقع سال که می شود ،هر کسی که از در حیاط می آید داخل خانه یک شاخه پر از گل یخ که می گذارد روی میزم و می رود دیوانه می شوم مست مست.‏

reverence

دوشنبه

2012-01-04T01:00:00.001+03:30

گاهی می گویم می شود دیگر بس است؟ گاهی که مثل سنگ می شوم و حتی یک خط اضافه در صورتم جابجا نمی شود ، همان موقع همه چیز عادی است ولی بعدش که می شود مثلا شب
شب که می شود که جمع می شوم در خودم می گویم مگر می شود ادامه داد. آنوقت می گویم از فردا مقاومت می کنم. می شوم مثل انسانهای متمدن. فقط ده تا بیمار می بینم. هر چقدر هم که از آن طرف دنیا آمده باشند باید باور کنند که مغزم هنگ می کند گاهی. نمی توانم تا یازده شب.
مثالش؟ دیروز که تا ده شب نشستم و به بیمار ششمی که خانم جوان بیست و چند ساله ای بود و در پنجمین ماه شیر دادنش به بچه اولش بود گفتم خانم داروهایتان را نخورده اید و بیماریتان فعال شده حالا از همین امروز باید شیر بچه را قطع کنید تا داروهای سنگین تری برایتان تجویز کنم و نشست همانجا زار زد. این بعد از دقیقه اول ورودش بود که به سر خانم منشی داد زد که مگر شماها بچه ندارید که آنقدر من را معطل کرده اید. من بچه شیر می دهم ها. بعد هم اعتراف کرد که بچه را داده به بغل مادر شو هرش و حتما تا دو هفته باید غر بشنود. حالا باید می رفت خبر می داد که دیگر نمی تواند شیر بدهد. من ندیده بودم؟ مگر از سینه های ملتهب مادری که منتظر است به بچه اش شیر بدهد زیبا تر در دنیا هست؟
با گریه رفت.‏
بعدش؟ بعدش بیمار دیگرم آمد. دختری سی ساله که در بدو ازدواجش بود و بیماریش فعال شده بود. عوارض داروهایش را که گفتم شاید نتواند بعدها بچه دار شود فقط گفت مشکلی نیست و رفت. شب ایمیل زد که حالش بد است و دیگر نمی تواند تحمل کند و باید راه دیگری هم باشد. و نوشتم که راههایت این است و آن. در همه دنیا هم همین است. انتخاب باید بکنی و اراده برای خوب شدن. ‏
بعدترهایش را هم نمی گویم. از همین چیزها دیگر.‏
یک چیزی هم بگویم. امروز آن خانم پیر با لباس توری سفیدش آمدند. آخرش هم یک بسته آدامس از جیبش در آورد و برای تشکر به من داد. بعدش هم آن یکی خانم دیگر که تمام موهایش را از غصه اینکه چطوری پسرش را زن بدهد از یک سانتی زده بود آمد و یک شیشه پر مربای به برایم آورد. ‏
ولی هنوز نمی دانم برای آن دختر ساعت یازده شب که اورژانسی باید دیده می شد چکار دیگری می شد کرد از بس که گریه کرد که بستری نمی شوم. حالش بد بود خوب.‏

ستاره ای با هوای بارانی

2012-01-03T23:49:00.001+03:30

دستهایم مثل آب شده اند
یا هر چه در اطرافم هست تصویری دور شده که به دستهایم نمی آید
لبها از میان انگشتهایم چکه می کنند
و دستها بخار می شوند
راه که می روم کوچه ها انتها ندارند
و آب
دیوارهایی از آب خانه ها را از کوچه ها جدا کرده
چند پله انگار بیشتر نمانده به اینکه برسم
می ایستم
نفسی تازه می کنم
هوا پر می شود از دانه های بخار
پله ها را به آخر که می روم
دست دراز می کنم به سوی بوی گلها
بوی آشنای بودنشان از دستهایم می چکد
می دانم
ابر شده ام
ابرها هم
روزی می رسند
شاید ده هزار سال دیگر اما
ستاره ها روزی از چشمک زدن خسته خواهند شد
آنوقت ابرها دیگر نمی بارند
جاذبه را بی خیال می شوند
و لبهای ستاره ها را از آب و هوای خشک به هوای مناطق استوایی تبدیل می کنند.‏

هاه

2011-12-30T15:54:00.002+03:30

تپه های دوری که همیشه رنگشان در غروب آفتاب نارنجی و بنفش است
پشت همان ها درست در دلنشینی سکوت غروب آنجا
که فقط گاهی صدای باد هو هو می کند در میان بوته زارش
یا جیرجیرکی که گم می شود در تاریکی سایه برگی و به اشتباه جیرجیر می کند
همانجا گاهی گم می شوم
کافیست نرمی صدایی بخواندم
یا میان شلوغی بازار روز
گوش هایم هاهی بشنود که درست زمزمه شده در میان حلزونی آرامشان
بعد برگردم
بگردم
نیابم منبع صدا را
گم شوم
گم شوم دوباره در تپه های دور نارنجی
آنوقت جاری می شوم با شرشر چشمه کوچک پای همان کوه دور
دستهایم را باز می کنم
به روی شکم می خوابم بر مخمل نرم علفزار
گونه هایم را می دهم به نوازش گلبرگها
و صبر می کنم تا خود صبح
می دانم اگر روزی لبهایی که هاه کرده اند را بشناسم
دیگر گم نخواهم شد
همه خواهند دید درختی را که بی بال وبرگ ، ریشه هایش را با دو دست گرفته و پرواز کنان دور می شود از خاک.‏

روحیه جان

2011-12-27T16:13:00.001+03:30

راستش باور نمی کردم ولی در ادامه ماجرای پایین فردایش یک جلسه اورژانسی تشکیل شد و همه مسئولین محترم آن قسمت آمدند و استقبال کردند از همه راهکارها و افرادی در دسترس برای تمام ساعات اداری جهت آموزش معرفی شدند و به تمام افراد برنامه آموزشی اعلام شد و دیدم که چقدر افراد خوب و پرکاری در کتابخانه بودند و همه قبول زحمت کردند و همین الان برنامه اش دستم است و همین دو ساعت قبل چهار دانشجویم را معرفی کردم به آنجا برای یادگیری و خدا خیرشان بدهد. فرقش اینجا این است که اول باید بلایی سر کسی بیاید تا دنبالش بروند. به خاطر راه افتادن این پروسه خوشحالم که منفجر شدم. می ارزید.‏

بعد از مدتها دوباره راهی استخر شدم. در ورود مربیم به طرفم آمد و گفت بغلم کن! در یک دوره افسردگی ، آغاز یا پایان یک زندگی نرم ملایم احساسی بود و باورش نمی شد من را دیده باشد. بغلش کردم و کلی گریه کرد و گفتم درست می شود و عشقولانگی همین است و این صحبتها خوب.‏ و اینکه پیش می آید دیگر و بالاخره یک طوری می شود احتمالا!‏ تمام مدت که صحبت کرد از اینکه گفته نه و اینکه رنجیده شده و دیگر راه برگشتی وجود ندارد در آخر که داشتم خداحافظی می کردم گفت فردا صبح زنگ بزنم به او که بیا برویم با هم بیرون یه کم بگردیم؟!!

بعدش هم زنگ زدم به دوست عزیزم که تازه مرخص شده بود و داشت پای تلفن بخاطر عوارض داروهایش بالا می آورد. وقتی هم که راحت شد گفتم چطوری؟ آنوقت گفت یک نفر بوده که سر طان فلان داشته و هی عمل شده و هی فلان کارش کرده اند و در درد و پر از سختی مرده! گفتم منظور؟ گفت یعنی بابا جان ولم کنید. نمی خواهم دستکاری شوم. من از آخر و عاقبت دردناک می ترسم.‏ ‏
دو ساعت باهاش حرف زدم. که دخترم الان دیگر آخر دردناک نداریم که. حتی سوزن هم نمی خواهد. یک پتچ یا چسبهایی هست که داروی ضد درد را به تو تزریق می کند و درد نمی کشی ! تازه الان که خوب عمل شدی و یکی دیگر هم که انجام بدهی احتمالا از شر اینها راحت می شوی و بر می گردی به سر کارت. خندید. گفت نخیر من اگر بدانم چقدر می مانم می روم از زندگیم لذت می برم. ‏
گفتم اصلا تو بیا برو جزایر هاو ایی همین ماه دیگر که شیمی در مانیت تمام شد. فکر می کنی چقدر آنجا دوام می آوری؟ بعد از یک ماه حوصله ات سر می رود. انگار تو را نمی شناسم. بر می گردی می گویی وای دلم برای فلان بیمارم تنگ شده. یا فلان مقاله ام را نصفه نیم کاره ول کرده ام. خندید. گفت میدانی فلان مقاله ام چاپ شده و هر روز برایم ایمیل می زنند که به موضوع کاریت علاقه مند شده ایم و فلان جا را چکار کرده ای؟ ‏
بعد باز وسط بالا آوردن هایش غش غش خندید گفت اِ ! تو که جای من را گرفته ای شده ای خانم دکتر فلان داری به من روحیه می دهی. گفتم نیستش خیلی پر از روحیه ام از آن لحاظ.‏رفت.‏

ماه دیگر قرار بود بنشینم در خانه و هی زبان بخوانم که مثلا اسم نوشته ام برای امتحان. از مدتها قبل هم گفته ام که من نیستم در بخش. امروز همکار گرامیم آمد. زده بود کلا به سرش شاید هم عاقل شده بود. گفت یک نامه گذاشته ام که می خواهم بروم خصوصی کار کنم و دارم می زنم بیرون اگر سیستم درست نشود. رفته ام فلان جا که آپارتمان بگیرم گفته ام من استاد فلان هستم و فلان و فلان اعتبار را دارم. خندیده اند گفته اند پول نداری کشک. دخترم هم از مدرسه آمده گفته بابا جان تو به چه دردی می خوری که مثل فلانی نمی توانی فلان کار را بکنی. حالا زده به سرم. دارم می روم. ماه دیگر هم نمی آیم. خودتان می دانید! اصلا اینجا بدرد زنها می خورد که هیچکس ازشان از این انتظار ها ندارد! و رفت.‏
کلا هم علاقه ای نداشت بداند تنها کسی که قرار بوده برود ده روز مرخصی یک ذره درس بخواند آیا نظری دارد؟

بوی دود میاد

2011-12-26T00:27:00.001+03:30

حس خوبی نبود اینکه امروز تجربه اش کردم. در واقع خیلی بد بود. و زشت.اینکه منتفجر شدم ناگهان. همیشه می گفتم آدمهایی که به رفتارشان موقع عصبانیت کنترل ندارند چقدر بد است و یک جور لابد مریضی دارند. که حتما هم یک نوع مریضی هست. از دیشب فهمیدم کمی قاطی کرده ام ها. باز می گفتم نه می گذرد. تا امروز ظهر. رفتم آخرین طبقه ساختمان کتابخانه و از خانم مسئول آنجا پرسیدم کارگاه آموزش فلان برنامه نوشتن فلان طور تحقیق کی است گفتند هفته دیگر ولی پر شده. گفتم خوب. برگشتم. چند طبقه پایین تر قسمت کارشناسان تحقیق بود که دوستم بودند. رفتم .انتظار داشتند آمده باشم مثل همیشه با لبخند احوالپرسی کنم و مشکلاتشان را بدانم. قیافه ام نمی دانم چطور بود. شاید چند ثانیه به باریدن. یا چند ثانیه به انفجار. گفتند طوری شده؟ گفتم لطفا فقط چند برگ کاغذ بدهید تا هر چه در دلم هست برای هر چه ریاست تحقیق هست بنویسم. هر چه خواستم اول حرف بزنم اشکها جمع شده بودند در گلویم. اشاره کردم نمی توانم حرف بزنم فقط کاغذ بدهید به من لطفا. نشستم و سه صفحه طومار نوشتم. از دوره ای که در کشوری دیگر برای تحقیق رفتم و از داستانهای اینجا. که آنجا روز اول قبل از اجازه دادن به هر استاد یا دانشجو یا حتی هر مهمانی برای تحقیق باید می رفت یکساعت از خانمی در کتابخانه وقت می گرفت. برایش راه جستجو در فلان قسمت و چگونگی ورود اطلاعات برای کار صحیح به نرم افزار فلان را یاد می گرفت. بعد دیگر می رفت سی دی را می خرید و اگر هم پول نداشت از فردی که هنوز سی دیش اجازه نصب روی کامپیوتر دیگری را می داد سی دی می گرفت و دیگر مشکلی نبود. ‏
من اینجا با این برنامه کار می کردم تا کامپیوترم چند ماه قبل مشکلی پیدا کرد و چون کسی اینجا با آن برنامه آشنایی نداشت درست نشد. و تصمیم گرفتم نوع جدیدش را که اینجا راحت پیدا میشد نصب کنم. برای یاد گرفتنش کمک می خواستم. گفتند ما کارگاه می گذاریم. فعلا هنوز تشکیل نشده. دو ماه دوباره سرم شلوغ بود.ماهی که وقت داشتم رفتم. گفتند پر شده. دوباره تاااا امروز که بعد از سه ماه رسیدم بروم و گفتند پر شده. و گفتم که همه جا یک کارشناس در کتابخانه شان دارند که هر کسی بخواهد اشکالاتش را با یک ساعت وقت رفع می کند. مشکل کلا از من است که نمی روم آن لین خودم یاد بگیرم با جستجو در اینترنت. فکر کردم راحت تر هست استفاده از تجربه دیگران. بعد یادم آمد که حتی بلدش هم نیستم که به دانشجویم یاد بدهم. از بس بیسوادم. بعد دیدیم چرا اجباری نیست این کار که همه باید یادش بگیرند و گریه ام گرفت و باز می نوشتم و هی راهکار می دادم روی کاغذ.‏
تمام که شد همه در سکوت نگاهم می کردند که با خشم شروع کرده بودم به نوشتن و در آخر سرم را که بلند کردم لبخند می زدم. گفتم چه خوب الان عصبانی نیستم! خانم کارشناس روبرویم خندید گفت: مگر نمیدانید روانشناسان می گویند بهترین راه مبارزه با خشم این است که بنویسید. بعد دیگر خشمتان تمام می شود. راست می گفت. خوب شده بودم. اما نامه را پاره نکردم. گفتم بدهید به ریاست محترم ‏ و رفتم.‏ در برگشت حس می کردم که یک تکه باقی مانده از انفجارم و نزدیک بود بالا بیاورم.
فکر می کردم خوب شده ام. فکر می کردم دیگر پایم را آنجا نمی گذارم و خودم همه چیز را می روم می خوانم .‏ تا ظهر که دوست عزیزی زنگ زد تا برای بیماری سفارش کند و من گفتم یه چیزی تعرف کنم؟ و بعد هی عصبانی شدم با یاد آوری ماجرا. و می دانم که گوشهای مهربانش را بردم. یک جایی فهمیدم که دیدم در راه رفتن به درمانگاه دارم وسط خیابان جیغ می زنم پای تلفن. ‏
بعد تا همین الان و تا همه عمرم خجالت خواهم کشید. راهش این نبود.مشکل از این بود که من منفجر شده بودم.‏
و همه آن را فهمیدند. همه رنجیدند و دیدند هیچ کاری از دستشان بر نمی آید. شعله به بشکه باروت رسیده بود!‏
آخه چرا اینطوری شدم؟

حال من هم نسبی است

2011-12-23T12:20:00.002+03:30

سرما خورده بودم و خورده ام. از همین دو روز قبل. بعد هی تب می کردم و لرز . دیروز هم بلند که شدم بروم سر کار برای اولین بار در عمرم سرم گیج خورد و هیچی ندیدم و نزدیک بود با مخ بروم توی دیوار. ولی با نیم ساعت دیرکرد رفتم سر کار. سر ساعت ده هم با بچه های تازه وارد به بخش قرار داشتیم که دستشان را بگذارم در دست بیماران و بگویم این شما و این جان مریضها. بعد هم یادم آمد که دیروزش یادم رفته با همراه دو بیمار صحبت کنم و رفتم برایشان توضیح دادم که باباجانها. هیچ کاری دیگر از دست هیچ کسی بر نمی آید. خودتان و بیمارتان را اذیت بیخودی نکنید. اگر هم فکر می کنید خیلی راحت بود زدن این حرف باید بگویم که راحت نبود.
ظهر هم جلسه انجمن بود و یک سخنرانی خوب که زنگ زدند گفتند باید فلان بیمار را در فلان بیمارستان بیایی ببینی. آن موقع دقیقا در فاز لرزیدن بودم. دیدم هیچ کجا نمی توانم بروم .نشستم داخل یک اتاقی در بیمارستان. صندلیم را چسباندم به بخاری و گرم شدم. مثل موشی که زیر باران خیس شده و حالا هر جا می رود خشک نمی شود. همانطور. نیم ساعت که نشستم دیدم نه. این سرما از داخل است و با این چیزها گرم نمی شوم. رفتم که بیمار را ببینم. وقتی رسیدم گفتند اِ دیروز خود بیمار رضایت داده و رفته. هرچه فکر کردم نفهمیدم چرا امروز به من زنگ زده اند. احتمالا اتاق مشاوره بیست و چهار ساعت تاخیر دارد. بعد هم بدون رفتن به جلسه رفتم خانه زیر لحاف. امروز هم به منزل استادمان که بعد از مدتها دعوت گرفته بودند از همه نمی روم چون می خواهم باز بروم یک جایی که گرم باشد و بچسبم به بخاری تا از داخل یخ نزده ام. اما یک چیز مهمی هست. دیشب دقیقا زیر لحاف دیدم باید زنگ بزنم و حال دوست روا نپز شکم را بپرسم. زنگ که زدم بستری بود. روی تخت بیمارستان خون دراز کشیده بود و داشت سرمهای شیمی در مانیش را می گرفت. همان پایش را که تو مو رش به آنجا هم زده بود و هفته قبل استخوان سر رانش را برداشته بودند و یک مفصل مصنوعی گذاشته بودند این روزها اذیتش می کرد. احتمالا بیماری قبلیش در اعصاب همانجا عود کرده بود چون با حساب خودش هر بیست دقیقه یکبار تمام پایش دچار انقباض و جمع شدگی می شد و بدبختی اینکه در همان پایی که عمل شده بود. قرار شد که قرصهایش را بخورد شاید جواب بدهد. بعد مثل همیشه پرسید تو خودت چطوری؟
من؟ خوب بودم واقعا. گفتم خوب خوبم. خیالت جمع.
تازه خبر خوب هم داشتیم. بچه مان آن سر دنیا که روز و شبش عکس ما هست به خیر و خوشی به دنیا آمد و عمه ای من تکرار شد.

نانو لمس ذرات انگشتان

2011-12-16T00:06:00.001+03:30

اینجا که می نویسم انگار دارم نامه هایم را همه میفرستم برایت
اینجا که نشسته ام و نوجوانی می کنم همه سالهای رفته محو می شود
از باران می نویسم و اینکه نشسته ام در یک اتاق بی سقف
که قطره های باران ببارند بر سرم و آسمان بیاید رد شود وابرها بویت را بیاورند
بوی منتظر باران خورده
بوی ابرهایی که پایین می آیند تا همه اطرافم حتی اگر نبارند
آسمان باز بیاید رد بشود برود
و سرانجام نسیم برسد
دیوارها را رد کند
ابر را ببوسد
و بپیچد در اتاقم
نسیمی که از میان انگشتان گشوده ات
با دستهای باز کرده در باد گذشته
در حالی که در انتهای جاده ایستاده ای

ادامه ماجرا

2011-12-15T00:27:00.001+03:30

در ادامه ماجرای پست قبل بگم که خوشبختانه همون موقع تونستم اون آدرس ایمیل شده به اینجا رو بردارم .بعد هم پسور د ها رو عوض کردم و تازه اواخر دیشب بود که فهمیدم ماجرا این بوده که چون نتونسته بودم ضد ویر وسم رو بخاطر سرعت پایین به روز کنم خاموش شده بود توسط یه ویرو سی و همه ویر وسهای قبلی شروع به گشت و گذار کرده بودند و جشنی برگزار کرده بودند طوری که کامپیوتر من هر پنج دقیقه خاموش می شد و فقط تونستم در عرض همین مدت اسلایدهای کنفرانس امروزم رو بردارم و امروز که دیگه یه چیز دیگه ای نسب کردم که اینجا بتونه کار کنه مشکل کلا رفع شد.‏
اما!‏
اما ماجرای اون ایمیل دو روز قبل هنوز ادامه داره! شاید خوبیی داشت که باعث شد دوستانی که سال ها ازشون بی خبر بودم جواب بدهند که از شنیدن خبری ازت خوشحال شدیم و از این موارد. یک آقای همکار محترمی هم نوشتند که ویرو سی شدید و لطفا ضد ویر و ستان را درست کنید.و من هم که از آشنایی خواستم تا آن سیت رو چک کند و اطمینان داد که فقط تبلیغ ژاکت بوده و مشکلی نیست تا
تا امشب که از یکی ازدانشجویان دو سال قبل که البته آقایی بودند از شهری در شمال غرب که با خانمشان و بچه شان به دانشگاه ما آمده بودند و پس از گذراندن دوره شان و بعد از اینکه نمره شان را دادیم رفتند تا کار را در شهر خود شروع کنند. انسانی با سادگی و تعصبات مخصوص و البته همکاری محترم.‏ قبل از رفتنشان از من تقاضا کردند که اگر کنفرانسی در رشته مان برگزار شد برایشان ایمیل کنم تا اطلاع داشته باشند.‏
همین امشب زنگ زدند که خانم دکتر من از شما دو روز پیش دو تا ایمیل داشتم و حالا زنگ زدم که ببینم منظورتان برگزاری کنفرانسی بوده؟
گفتم نه! اولین که از طرف کامپیوتر ویروسی من بوده و دومی هم ایمیل عذرخواهی من بود مگر شما ندیدید تبلیغ ژاکت رو؟
گفتند نه! گفتم پس چی بود؟ گفت تبلیغ و یا گر ا !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!‏
دقت بفرمایید قیافه بنده را در آن لحظه مهیب پشت تلفن! گفتم خوب ویر وس بوده و ببخشید دیگر و اگر کنفرانسی بود خبرتان می دهم و بهمان.‏
تازه این چیزی نیست. حالا نشسته ام فکر می کنم به همه استادان و همه همکاران و همه دانشجویان و همه آنهایی که برایشان این ایمیل رفته......‏
آه من!‏

یه وضعی شده ها!‏

2011-12-13T15:57:00.001+03:30

ماجرا اینجاست که اینقدر سرعت کند شده که من مدتهاست نمی تونم هیچ فایلی
رو داون لود کنم. اگه بخوام از فیل تر باز کن هم استفاده کنم که دیگه
هیچی. به همین خاطر مدتهاست که نمی تونم جواب هیچ کسی رو توی فیس ب وک
بدم. گاهی سر میزنم میبینم یکی نوشته حالت خوبه؟ بعد من هنوز نتونستم بگم
خوبم و زنده ام بخدا! اینها اصلا به کنار همین بلوگ رو دیگه نمیتونم توش
چیزی بنویسم! اگه هم کامنتی رو تایید بکنم نمی تونم جواب بدم! پستها رو
از جیمیل می فرستم و وقتی نوشتم اگه اشتباهی توش بود نمیتونم تصحیحش
کنم!! چون ایمیل شده دیگه!‏
اصلا اینها که چیزی نیست دیشب توی درمانگاه بودم دیدم چند تا از بیمارهام
که ایمیل من رو داشتند و من گاهی برای بیماریشون راهنماییشون میکردم زنگ
زدند درمانگاه که این آدرسی که برامون فرستادی مال کجاست و چیه و من گفتم
که بابا جان من تا همین الان و ساعتها بعد درمانگاهم و براتون هیچی ایمیل
نکردم و حتما ویروسه و این حرفها. نهایت اینکه از دیشب بعد که مشکل رفع
شد و پسوردم عوض شد و امن امن شدم دارم به همه ایمیل معذرت می فرستم از
استادهای سالها قبل فلان کشور دور تا فلان منشی فلان کشور اون طرف دنیا و
همه دوستهای عزیزم و کسانی که اینجا رو مورد لطف قرار میدهند و می خونند
و این ایمیل به صورت یک پست کاذب اینجا نشون داده شده بود براشون. ‏
تازه اینها که چیزی نیست بدبختی اینه که امروز عصر امتحان زبان جلسه آخر
داریم و من بجای درس خوندن هنوز دارم به هزارو چندمین نفر ایمیل معذرت
خواهی میفرستم.‏

نگین خیال

2011-12-09T20:16:00.001+03:30

اصلا بگذار همین حالا میان موهایم
خیالت را ببافم
بعد هر روز صبح که آفتاب می زند
میان تاریکی و روشنایی سحرگاه که بازشان می کنم
همان طور که برس می زنم
نگینهای خیالت
که تمام روز در میان گیسوانم درخشیده اند
پخش شوند بر روی قالی
بر روی بته جقه های قرمزی که قمری ها بر رویشان نشسته اند و دوتایی سر در گردن هم بق بقو می کنند
آنوقت همانطور که عجله دارم بروم
دستهایم را بکشم بر روی گلهای قالی
نگینها را دانه دانه از نوک قمری ها بگیرم
تلولوئشان چشمانم را پر برق کند
و باز دانه دانه در میان موهایم ببافمشان
هر روز
هر روز
فقط بگذار ببافمشان.‏

دیروز

2011-12-08T21:38:00.001+03:30

از راه دور می آیند آقایی 60 ساله و تقریبا نابینا که با کمک دخترش راه را طی می کند. سالهاست که می بینمشان. با همه هم مشورت کرده ام. گفته اند درگیری چشمهایش مال سالها قبل است و دیگر راهی برای درمان ندارد. بیماری زمینه ایش را کنترل کرده ایم و همه چیز نسبتا خوب است. این بار می گوید می دانم که شماها با فلان شخص موافق نیستید و اسم فردی را می گوید که به اسم دکتر در ما هو اره تبلیغ دا روهایش را می کند. می گویم چطور؟ می گوید زنگ زدیم به ایشان و گفتم که فلان بیماری و بهمان مشکل را دارم. گفته که بله داروهای ما شما را خوب می کند و پنج میلیون تو مان پول را فرستاده بودند برای دریافت دارو به آنطرف دنیا. ‏
اسم داروها را جلویم می گذارد. از همین ویتامینهای بی خاصیت ریخته در بازار. ده قوطی می شوند کلا. می گویم حالا ناراحت نشو. فکر کن خواستی به انسان نیازمندی آنطرف دنیا کمک کنی! نمی گویم این مبلغ را داده بودی شاید فرد کم بینای دیگری بینا میشد. می گویم برای دلش خواسته سعیی بکند. فقط دلم آشوب می شود از انسانهای شیادی که امید بیهوده می دهند به انسانی فقط برای رفع نیاز مالی خودشان.‏

داریم از این راهروی اتاق های زنان خارج می شویم که برویم به بخش مردان. خانمی حدود هفتاد ساله در ورودی بخش ایستاده و همه دورش جمع شده اند. جیغ می زند. بیمار سرویس دیگری است. نگهبان دم در مرد است و نمی تواند جلویش را بگیرد. پرستارها هم گویا دستشان گیر است یا به جیغ عادت کرده اند. دست از صحبت با بچه ها برمی دارم و می پرسم خانم چرا جیغ می زنید. نگاهم می کند و می گوید می خواهم بروم خانه. وووی ی ی ی ی ی. و جیغ می زند آنقدر که گوشهایم پر پر می کند از شدت جیغش. می دانم که در حالت پار انویید است و باید دارو بگیرد ولی می گویم شاید کمی حرف راضیش کند تا پزشک خودش سر برسد. می گویم شما که مرخصید بروید روی تختان تا لباستان را تعویض کنید و همراهتان بیاید. جیغ می زند من که فرزند ندارم. وو ی ی ی ی ی ی. و می رود بطرف بخش مردان. همه مردانی که حالشان طوری هست که بتوانند راه بروند در راهرو جمع شده اند. خانم با لباس صورتی بخش ایستاده و جیغ می زند. وووی ی ی ی ی . می گویم خانم راه خروجی آنطرف هست ها. اینجا بخش مردان است. با دست کنارم می زند و می گوید تو نمی دانی که. من خودم می دانم و جیغ می زند. ووو یی ی ی ی..رهایش می کنم تا به بیمار بدحالمان برسیم. هنوز جیغ می زد تا مدتها. نمی دانم چرا هیچ کسی نمی آمد برایش.‏

تا صبح با ماه

2011-12-08T21:06:00.001+03:30

ماه که آن بالا نشسته شبها خواب آدمها را می خواند انگار
می بیند که تو در خواب دستهایت را حلقه کرده ای دور درخت آرزو و در گوشش زمزمه می کنی
حتی مرا می بیند
که شبها غلت می زنم
غلت می زنم
بعد گلوله می شوم در خودم
گویی که رویاهایم را نمی یابم
بعد قهر می کنم با خوابهایم
و گلوله تر می شوم در خودم
آنوقت گریه می کنم
بلند بلند در خواب
یا شاید بی رمق می روم از خوابهایم کناری می ایستم و خداحافظی می کنم با هر چه رویاست
سرد سرد که می شوم
درست در همان لحظه که می خواهم بروم از تمام رویاها بیرون
شاید که می داند همه چیز را
می داند که کودکی هستم که فقط با یک آبنبات قرمز به شکل قلب
غش غش می خندم
دستهایم را باز می کنم و تمام دنیای رویا را تا آخر می روم
اصلا پرواز می کنم بر بال فرشته ها
ماه می داند انگار
صبر می کند و صبر می کند
همان لحظه سرد آخر خوابم
می آید کنار پنجره اتاق
از بیرون پلکهای بسته ام می بینمش
لبخند می زند
لبخندش می داند که دنیا می سازد برایم
بعد من همان کودکی با پیراهن نخی سفید رنگ چین چین می شوم
که بی توجه به سرمای هوا در یک هوای برفی یک آب نبات قرمز به شکل قلب را به دستش گرفته و به همه دنیا فخر می فروشد آبنباتش را
و غش غش می خندد
و یادش می رود صبح که بشود باید باور کند که ماه همیشه آن بالا هست و هیچ وقت پایین نمی آید
ماه
اما نمی داند لبخند که می زند من پرواز می کنم به بالای آسمان
دستهایم را از پشت حلقه می کنم دورش و همانطور که خوابیده کنارش بیدار می نشینم
آه!‏
نکند این را هم می داند؟!‏

Don't U forget about dreams?

2011-12-06T01:13:00.002+03:30

نشسته بودم روی صندلی های سالن انتظار که نوبت اسکن عزیزی که همراهیش کرده بودم برسد. صبح که رفته بودم به دیدن بیمارها فهمیدم همین دیشب آقای خیلی خیلی پیری که بیماریش همه بدنش را گرفته بود ولی نمی دانم چرا هر روز که می دیدمش با لبخند می گفت خوبم تو چطوری؟ را از دست داده بودیم. در همان حالتی که روی تخت خوابیده بود و روزها بود غذا نمی توانست بخورد و پر بود از تورم و لکه های تیره خونر یزی در تمام بدنش در حالی که باورم شده بود تمام حسهایش را از دست داده بود بجز چشمهایش و حس دوست داشتنش. فکر کنم آخرین چیزی است که انسانها نمی خواهند رهایش کنند مگر اینکه دیوانه شده باشند که دیگر نخواهند دوست بدارند. بعدش هم آقایی را دیدم که تقریبا وقتی از دورترین ده دوردستی آورده بودنش خونی در بدنش نبود همان که اسمش لال محمد بود چون از بچگیش نشنیده بود چیزی را و امروز مرخصش کردیم در حالی که می دانم هیچ کدام از داروهایش را نخواهد خورد و این خودش دلیلی است قانونا برای اینکه مرخص نباید می شد ولی چاره ای نبود و همین طور بقیه تا بعد از ظهر. ‏
بعد امروز صبح که تمام شد طبق قرار رفتیم برای اسکن. نشسته بودیم منتظر. در جایی که وقت انگار تنها چیز بی اهمیت دنیا بود. چون تا ساعت چهار تصمیم نگرفته بودند که شروع به کار کنند و من که امروز می خواستم فقط یک همراه بیمار باشم. نشسته بودم در کنار انسانهایی که همه درد داشتند. مدتها بود پای حرفهایی اینگونه ننشسته بودم. انگار اینجا درست پشت در انتظار دنیای دیگری بود. خانمی تعریف می کرد از درمانگری (؟) که تازه آمده و دار ویی خودش می سازد که همه در دها را خوب می کند! می گفت فلان آشنایم رفته و از آن دار و خورده و پو ست تیره اش سفید شده و تمام در دهایش خوب شده و چشمهایش که تار می دید هم روشن شده! همه آدرسش را می خواستند! نزدیک بود من هم آدرسش را بگیرم بروم پیشش! بعد هم خانم دیگری از خانمی می گفت که همه بیماران مراجعه کننده حتی از شهرهای دیگر می شناختندش و کمر در د را با داروی ساختنی اش از پی گو سفند جا می اندا خت! بعد هم همه می گفتند خیلی ارزان حساب می کند فقط چهار جلسه می روی پیشش و هر جلسه چهار هز ار تو مان می گیرد. خیلی می ارزد! اول با وحشت به حرفها گوش می دادم. که چقدر بعضی مردم هنوز دورند از حقیقت. داشتم همزمان ماهیگیری می کردم. یادم نبود که ممکن است وقتی نوبت می دهند برای ساعت یک منظورشان ساعت شش عصر باشد. هیچ چیزی برای مطالعه نبرده بودم و تنها کارم بازی ماهیگیری موجود در موبایلم بود. گفته بودم سنم بالا رفته؟ این یعنی یاد دارم می گیرم که در این موارد شروع نکنم برای کسی پیغام بفرستم یا غر بزنم. یواش یواش یاد می گیری باید چیزهایی را گلو یشان را بگیری و کار شان را یک سره کنی. بعد پنج ساعت که گذشت وقتی که انسانهای عزیز اطرافم سعی کردند به من یاد بدهند که اسکن یعنی چه و تزریق که می کنند درد ندارد نکند نگران عزیزم باشم بیشتر دوستشان داشتم. وقتی که بیماران آخری که تزریق مواد ایزو توپ را داشتند و کلی پوشش سر بی پوشیده بودند تا اشعه شان به بقیه صدمه نزند بدون توجه به همه کاغذهای هشدار که باید در اتاق ایزو له باشند آمدند کنارم و گفتند حوصله مان سر رفته و وای چقدر سخت است که باید یک ساعت دستهایمان را بالای سرمان در زیر دستگاه نگه داریم دیدم حتی با وجود اینکه حس می کنی زیر ده تا دستگاه رادیو تراپی خوابیده ای و داری اشعه می گیری از آنها باز هم خوب است که با آنها بنشینی و بگویی عجب دکتر جالبی باید باشد آنکه دوای همه دردها را دارد!‏
Don't U forget

استگو زار وس

2011-11-28T00:43:00.000+03:30

خواب دیدم. همان شب قبل از رفتنم. خواب دیدم چهار نفر دوست قدیمی آمدند خانه و گفتند آمده ایم ببریمت مراسم ختم یک دوست مشترکمان. نمی دانم که بود. هر چه هم فکر می کردم می دیدم دوستانم که همه هستند. بعد گفتم من مراسم دوست ندارم. می روم سر خاکش. بعد همینطور که نمی دانستم چه کسی هست یکدفعه باورم شد که کسی را از دست داده ام. همینطور که نمی دانستم که است تمام خوابم را تا صبح گریه کردم. از ته دل. هق هق. نشسته بودم و زار می زدم. بعد هم همه رفتند و برگشتند و من خودم رفتم در دشتی که بالای یک کوه بود و پر از گله های گوسفند و دسته های مرغ و گوزن و ...‏

گفتم لابد خواب خوبی بوده و همه اش خواهم خندید. سفر خوبی بود و زحمات زیادی برایش کشیده بودند. خسته نباشند برگزار کنندگان جلسه بسیار مهربانش و لطف زیادشان. آنقدر وقت کم بود که شب ساعت یازده فقط توانستم در حالی که نمی دانستم با طوفان و سرما و برف نا آشنا از یک طرف و با چادر کج و کوله ام چکار کنم یک سری رفتم و همه را دعا کردم.قبل از رفتنم به دوست دوری که ندیده بودمش تا بحال و لطف زیادی در حقم کرده بود گفتم به شهرتان می آیم ولی تنها دو روز و فرصتی ندارم. شب همان موقع گیرودار چادر و طوفان پیغام داد که فردا با خانواده و بچه ها چند لحظه برای سلام و احوالپرسی می آیند و جواب دادم که وقت نمی شود و قابل نیستم و الان هم دارم می روم داخل جمعیت شلوغ و خداحافظ. از دستم ناراحت شدند.می دانم گاهی مثل غول ها حرف می زنم آنقدر که دل آدم ها را می شکنم و دیدم که دلشان شکست.حتی صدایش را هم شنیدم. به همین راحتی و یک دوست عزیزی را شدید از دست دادم. همینطور که مدتها پیش دوست عزیز دیگری را همینطوری از دست دادم. به همین راحتی. مثل اینکه آب بخوری و تق! تمام می شود انگار. شاید آنقدر سفت و سخت شده ام که انگار نشسته ام پشت میز چوبی و به هر کسی که می آید با محبت به طرفم بدون بلند شدن از پشت میز می گویم حالتان خوب است؟ بعد هم می گویم فعلا وقت ندارم لبخندتان را ببینم اگر بیماریی چیزی ندارید خدافظ!‏ آنوقت لبخند آدمهای خوب که از ته دلشان آمده بر روی لبهایشان خشک می زند. بعد هم می روند و دیگر حتی اگر بر روی دست هایت هم راه بروی نگاهت نمی کنند.

این روزها؟ می روم ساعت ها حرف می زنم و بر می گردم و سوال در می آورم و فکر کنم یک بار حضور و غیاب هم کردم مثل کلاس اولیها و بیمارها هم می روند و می آیند و بر می گردم و می خوابم. هیچ هیچ هیچ کار دیگری هم نمی کنم. حتی خواب هایم هم دیگر رویا نیستند. ‏زندگی است دیگر. باید بگذرد.‏ شاید آدم سنش که می رود بالا اینطوری می شود. مثل دایناسورها.‏

the velocity

شهر سرد است

2011-11-22T01:12:00.001+03:30

امروز استاد عزیزمان آخر جلسه تعریفی می کردند از داستانی که در سال هزار و سیصد و بیست و نه در روزنامه تر قی توسط رمان نویس مشهوری نوشته شده بود. ماجرای بابا کوهی. مردی که هنوز در بالای کوهی مردم به سر خاکش می روند و ماجرایش این است که سالها پیش در شهر دلباخته دختری می شود و خانواده او موافقت نمی کنند و او شیدا و دیوانه از عشق دختر به کوهها پناه می برد. بعد از مدتها که بر می گردد می بیند که دختر را به ازدواج فرد دیگری در آورده اند و دختر پس از چند ماه از دنیا رفته. به سر خاک دختر می رود و پس از مدتی شهر را ترک می کند. در کوهی حوالی شهر زندگی می کند تا هم دیگر به آن محل برنگردد و هم از دور بتواند نگاهی بر سودای شهر داشته باشد.او پس از سال ها در حالی که پیرمردی شده به شهر برمی گردد. شامگاه دوباره قصد کوه می کند. چند جوان از پشت به او می نگرند که پیرمردی بوده با لباسی بلند و موهای سفید که با عصایی به سمت کوه می رفته. صدایش می کنند که پیرمرد کوه سرد است و خطرناک. سن تو از کوهنوردی گذشته. چرا در شهر ساکن نمی شوی؟ پیرمرد به عقب برمی گردد به آنها نگاهی می اندازد و می گوید : شهر سرد است.‏ و می رود.‏

جلسه آخر ماه بود امروز نشسته بودیم تا نمره ها را بدهیم بعد از ظهر شده بود و همه گرسنه و خسته. با همه حرف زده بودم و به گلایه ها و حرفها گوش داده بودم. در آخر می پرسیدم تصمیم گرفته اید چه رشته ای را ادامه دهید؟ همه انتخابی بود از جراحی تا ارتوپدی و فلان و بهمان. از نفر آخر که خانم بود پرسیدم گفت من راهم از الان مشخص است. نمی خواهم ادامه بدهم. هدفم وقتی که وارد شدم مشخص بود. می خواستم درآمدی داشته باشم. بعد که ازدواج کردم کاملا از نظر مالی تامین شدم. حالا دیگر ادامه نمی دهم. می خواهم بروم زندگی کنم. یک انستیتو می زنم و کار می کنم. فقط می خواهم زندگی کنم. همه با تعجب به صورت فردی نگاه می کردند که تصمیم گرفته بود زندگی کند.‏

‏

خیلی دلم می خواهد بدانم چگونه می توانم فردا صبح ، پنج ساعت بی وقفه بایستم و حرف بزنم و همزمان در بیمارستان دیگری بخش جدیدی شروع شده باشد و بروم بیست و اندی انسان بدحال بستری را ببینم و همزمان جلسه آشنایی با بچه های جدید را بگذارم و هر چه فکر می کنم نمی فهمم هیچ چیزی را. ‏

خدای عزیز نازنینم. همین امروز فهمیدم که زیادی غر می زنم. یعنی غرهایم دیگر از حد گذشته اند. همین دیروز که پایم تصمیم گرفت برود در دیوار و انگشت پنجمم له شد و خونی و مالی و قرچ و قروچ و خرد خرد و فعلا مجبورم لنگ لنگان راه بروم مثل اردک تا خوب بشود. کلا الان دارد خوب می شود ولی دیگر حواسم بیشتر هست به اینکه جلوی پایم را نگاه کنم.‏ و قدر سلامتیم را بدانم. هی.‏

می دانستم که در خواب هایم خواب می بینم

2011-11-19T21:55:00.004+03:30

ابرها که می روند ، صبح که می شود آفتاب داغ خوشگل پاییز که می تابد بر سلولهای بدن انگار یک دنیای جدید شروع می شود بعد هی می نشینی از همان صبح فکر می کنی شکر خدا شکر خدا که امروز سالم هستی (فردا معلوم نیست) .‏

امروز آخر جلسه درباره بیماریی صحبت شد گفتم مثالش مثل آن قسمت کارتونی بود که تویش کلانتر داد می زد: ماسکی! ماسکی! شست پام! همون که کلانترش پشت ستاره حلبیش قلبی از طلا داشت. همه نگاهم کردند. هیچ کس نمی شناختشان. یکی داد زد آهان توی برنامه خاطرات دهه قبلیها دیده امش و من اشکهایم در آمد از اینکه مثالم اینقدر دور از ذهن بود.‏

آخر هفته هم یکی دو روز می روم مشهد، اگر بتوانم یکساعت آخر شب بروم تا کمی نزدیک خلوتگاه دعا همه را دعا می کنم از ته ته دلم حتی اگر فقط بروم در حیاطش.‏

awaken

شبی که نمی خواستم اسلاید درست کنم

2011-11-17T23:45:00.001+03:30

این پست فقط جهت گذراندن وقت و درست نکردن اسلاید نوشته شده و به منزله یک غر بزرگ می باشد. وقت برایش نگذارید.‏

یکجایی فکر کنم آدم می نشیند و فقط نگاه می کند دور و برش را. انگار که یک موش آزمایشگاهی باشد داخل یک ظرف شیشه ای. بنشیند ببیند امروز مثلا قرار است چه بلایی سرش بیاورند. تا وقتی هم که دمش را در هوا رها نکرده اند هنوز نمی داند قرار است بگذارندش در یک ظرف دیگر یا یک پایش را ببرند ببیند فردایش در می آید یا نه.‏

امشب؟ چقدر دلم می خواست شماره ای را بگیرم و بی دغدغه مزاحمت و هر چیزی تا صبح درباره این موشهای داخل شیشه حرف بزنم و در آخر وقتی نزدیکهای صبح شده بود بگویم که فقط می خواستم مثل شبهای قبل ننیشینم برای اسلاید درست کردن تا نصفه های شب. که امشب اصلا نمی خواستم تمرکز کنم بر روی مشخصات کلینیکی فلان بیماری و درمانش. امشب دلم می خواست خیلی خیلی حرفهای دیگری بزنم. آنقدر دلم می خواست بلند شوم و بروم جایی فقط برای اینکه از دست مغزم راحت شوم. که یکی هی حرف بزند و یادم برود یک مغز سیم قاطی کرده ای آن بالا وجود دارد. بعد زنگ زدم به یک دوست دوری در شهری دیگر که خوابش را دیده بودم که نگران بچه اش بود.وقتی زنگ زدم در حال رفتن به بیمارستان بود و بچه اش تبدار و بستری در بخش. نگفتم چقدر نگرانیش را در خواب دیده بودم. فقط گفتم که خواسته ام حالت را بپرسم.‏ این خوابهای من!‏

بعد یکی از بیمارستان زنگ زد برای مشاوره.جواب تلفنی راه حل را مشخص کرد ولی دلیلی شد برایم که دقیقا ساعت 9:30 شب پیاده از خانه خارج شوم برای دیدن بیمار بستری. شاید چند قطره باران می زد در راه. برای سر بی چترم لازم بود. ولی فقط یک قطره بارید. فقط یک قطره تا وقتی که رسیدم به بیمارستان. بیمار را که دیدم و در حال برگشتن همکاری قدیمی را دیدم و با هم برای عزیز از دست داده اش گریستیم. ‏

حالم که بدتر شده بود. هنوز می خواستم شماره ای را بگیرم و حرف بزنم. یادم آمد باید احوال دوستم را بپرسم. زنگ که زدم بستری بود و شی می درمانی می شد. جواب آزمایشهایش آمده بود و معلوم بود چند جای دیگر هم پخش شده بود در بدنش. گفتم آزمایشهایت را کامل کن. سکوت کرد. گفت مگه نمی بینی همه جا رو گرفته؟ گفتم هنوز که همه جا بررسی نشده. گفت حالا که چی؟ بعدش چی؟ ‏

وقتی یک روا ن پز شک معروف که تو تابحال همه بیماران خسته و افسرده و در لحظات آخرت را پیشش می فرستادی برمی گردد به تو می گوید حالا چه کنم واقعا باید چی بهش می گفتم. گفتم بعد رجوعت می دهم به همون روان پز شکی که همیشه بیمار های مشکل رو براش می فرستادم. به خودت! برگشت گفت دیوونه.‏ گفتم تازه خبر نداری کلی برات نقشه ریختم وقتی بهتر شدی باهات کارهای تحقیقی کنم. زود باش خوب شو.نفسش سنگین بود. گفت باشه.‏‏

باید با کسی حرف می زدم. هنوز شاید می شد امشب رو صبح کرد. سیم ها درست نمی شدند.‏

رسیدم خونه. نمی شد به کسی زنگ زد. تلفنم خودش زنگ زد. دوست دوری داشت خداحافظی می کرد. همین امشب. در فرودگاه بود. مها جرت می کرد به یک کشور دور.‏

خداحافظی کردم و تشکر از اینکه به یاد من بوده.‏

هنوز صبح نشده. فقط گاهی میشه حس کرد که وقتی تعریف می کنند از سنگینی شب یعنی چه.‏ مثلا می شد الان رفت فرودگاه. همین الان یک بلیط گرفت برای چند ساعت دور شدن از مغزی با سیمهای در هم. بعد پیاده می شدی در یک بوی نا آشنا. یک ساعت می نشستی پای صحبتی آشنا. بی واهمه اینکه صحبتت نگرانش کند یا برنجاندش. بعد برمی گشتی دوباره. اصلا شاید می شد همین امشب با هم می رفتید کنار دریا در آب و یاد می گرفتی که چگونه می شود شبها در آب در یا شنا کرد بی واهمه . ‏ولی نبود.‏

اگر خوابهایم اینهمه حقیقی نبود شاید همیشه می خوابیدم.‏

غبارها

2011-11-16T01:46:00.008+03:30

همه بهانه های عالم رو بیارم همه بعد از ظهر رو یا اسلاید درست کنم یا برم زیر لحاف و غلت بزنم و گاهی هم کابوس ببینم بازم مگه فرقی می کنه؟ این ذهن آشفته آروم نمی گیره. هیچ دلیلی نمی تونه توجیه کنه که کسی رو برنجونی و این روزهای آشفته قاطی پاطی به این فکر می کنم که دارم کاملا تبدیل میشم به اون خانمهای وسواسی بداخلاق (که توی فیلمهای در ه پیت میسازندشون) با یکسری قوانین برای خودشون ساخته که حاضر نیستند حتی یک اپسیلون از این چهارچوب خارج بشند حتی اگه یه نفر ازشون خواهش کنه . مثل یه سرباز سنگی بایسته و بگه نخیر نمیشه. قانون مغز من اینه. فکر کنم اون خانمهای پارانویید وسواسی همیشه یه عینک هم دارند و شاید هم یه لباس چهارخونه یه کمی شبیه معلم مدرسه موشها گاهی. اگرچه که من مانتو چهارخونه ندارم.‏

شاید کمی برمی گرده به سه روز پیش که بعد از خستگی صبح بخاطر نبودن دو همکار محترم و مرخصی و شرکتشون تو یه کنگره مجبور شدیم با عده محدودی کارها رو انجام بدیم و تا حدودهای دو ظهر طول کشید و وقتی تازه درمانگاه عصر شروع شد اولین بیمار همه تنشها را از مغزم بیرون کرد با حضورش. همون آقای شصت و هشت ساله ای که چندین ساله مراجعه می کنه .وقتی میاد از صداش عصاش معلومه. دستهاش انگشت ندارند و صورتش فقط دو قسمت خالی برای چشم و دو حفره بینی و دهان داره بدون هیچ بر آمدگی ، ضایعه سوختگیی قدیمیی که با وجود همه این مشکلاتش تنهایی میاد و همیشه برای درمان یک بیماری خاص اش به من روحیه میده. تا دم در همراش میرم که بتونه عصایش رو بر روی دستش هماهنگ کنه .‏

...

(این قسمت سرتاسر غرهای شغلی نوشته شده بود بدلیل مود غر زدن و کامل پاک شد)

تازه دوست لجباز عزیز کافیه یکبار دیگه بگی شماها برید زندگی خودتون رو بکنید به فرض که خیلی امیدوار باشین و من یک سال دیگه زنده بمونم چه فرقی میکنه ؟

اگر چه که من بدبین عصبانی ناامید و هرچیزی هستم ولی امیدم رو به تو از دست نمیدم. زندگیم رو هم میکنم. ولی فقط یه بار دیگه بگو شماها برید زندگیتون رو بکنید دلشوره من رو نداشته باشید. نه فقط یه بار دیگه بگو!‏

خرگوشهای سفید

2011-11-11T14:41:00.000+03:30

کلمه ها

گل ها

همه ستاره ها

تمام خرگوش های داخل کلاهم

بزرگترین لبخند لبهایم

و سفیدترین شکوفه سر بر آورده از قلبم را

نگه داشته بودم

برای لحظه ای که ساکت ترین ثانیه زندگیم باشد

لحظه ای که قلبم می ایستد

نه ایستادن های جهت استراحت لحظه به لحظه ماهیچه های خسته اش که دارد عادتش می شود

ایستادنی که ابدی باشد

بایستد

و بعد خودش را گم کند در تاریک ترین گوشه سینه ام

از خجالت اینکه هیچ ندارد که تقدیم کند جز ضربانی که با قدرت میزده برای این لحظه

حالا

می دانم که باید دورترین سیاره باشم

در سردترین مدار بی پایان

با بیرنگ ترین حلقه های بخار

و سوزان ترین مرکز یک سیاره

اینجا دیگر خرگوشها

کلمه ها

گل ها

شکوفه های سفید

لب ها

و ستاره ها

بی تابی نمی کنند

فقط این شعله درون

همواره می خواهد روشن بماند؟

with U

مستطیلی

2011-11-10T16:19:00.002+03:30

حالا که بعد قرنها ثابت شده که زمین صاف است

صاف صاف صاف

دیگر می دانم چرا نمی رسم

فکر کن کوه ها پیچ پیچ بودند

با بدنهای در هم فرو رفته

و غارهایی در اعماقشان که به هم راه داشت

با چشمه هایی که به دریا می رسیدند روزی

یا

تصور کن جاده ای را شروع می کردی به رفتن

می رفتی و می رفتی

و روزی می رسیدی به همین جایی که هستی

یا کمی آنورتر

همانجا که تو هستی
وای

خدای من
تصور کن!‏

اقیانوس هایی که به هم راه داشتند

آنوقت ماهی اینطرف دنیا باله هایش را که تکان می داد

امواج لرزانش می رفتند

می رفتند تا می رسیدند به باله های ماهی آن طرف دنیا

حتی مثلا دنیا گرد بود

بعد می دانستم جایی روزی

وقتی

خیلی که راه بروم می رسم آخر

فکر کن

اگر زمین می چرخید به دور خورشید

یا ماه بدور زمین

آنوقت می دانستم که ماه عکس ستاره های چشمانم را موقع چرخیدن به تو می رساند

مطمئن بودم از آفتاب. که کمی آنطرف تر برایت تعریف می کند که دستهایم را به شادی تکان تکان داده ام جلوی آسمان

داد زده ام های ی ی ی! آفتااااب ! بوسه هایم را به داغی خودت می بری آنطرف تر؟

اینجا اما

زمینی که رویش زندگی می کنم آه!‏

صاف است بی انتها

ماه دورش نمی چرخد

آفتاب یکجا ایستاده آن بالا

اقیانوسها هم راهی ندارند به یکدیگر

اینجا

زمین

مستطیلی شکل است.‏

باز هم امروز

2011-11-09T20:05:00.000+03:30

غیر از اون ماجرای پایینی امروز که جدا نوشتم دو تا ماجرای دیگه رو هم باید می نوشتم. اولیش همین دیشب. کلا اعصاب نداشتم و نخوابیدم تا دیر وقت. قبلش هم کلاس بودم تا ساعت ده و نیم شب. چند نفر زنگ زده بودند. احتمالا مشاوره داشتند. و چون تا دو ساعت جواب نداده بودم حتما با فرد دیگه ای که جای من بود مشاوره کرده بودند چون دیگه زنگ نزده بودند. احتمالا بیمار بودند یا ر ز یدنتهای بخش شاید. شب ساعت دو که داشتم می خوابیدم ساعت موبایلم رو تنظیم کردم برای صبح که زنگ بزنه و همون موقع موبایل از دستم پرت شد چند متر اون طرف تر در تاریکی اتاق و خودش شروع به شماره گیری آخرین شماره کرد گویا!!! وقتی متوجه شدم که صدای یک نفر از اون طرف خط داشت می گفت الو؟ الو؟!!‏

وحشت زده بودم. اینقدر که نمی تونستم حرف بزنم. بعد از مدتی قطع شد! خدای من!!! حالا همه میگن این دکتره نصفه شب ها زنگ می زنه به ما و فو ت میکنه!!!!! وای ی ی ی ی !!!!!‏

ماجرای بعدی؟ امروز وسط همه دویدنهای سراسیمه یک آقای همکلاسی قدیمی رو دیدم. یک موقعی گویا حرفی زده بود و جوابش رو هم گرفته بود همون موقع از طرف کسی که به من پیغام داد. حالا وسط دویدن احوال یک بیمار مشترک رو پرسید. خودش رو کشت و تمام مدت با دستهاش حرف می زد. مثلا می گفت تشخیص اصلیتون برای بیماریش چیه و دست چپش رو می گذاشت روی گونه اش. می گفت خوشبختانه الان حالش خیلی خوب شده و دست چپش رو توی هوا می چرخوند. حلقه براق نیازی به نمایش نداشت. فقط من نه بلد بودم توی این موقع ها چی باید بگم یا بپرسم و نه امروز روز من بود. بعد کلی خجالت کشیدم. چرا تبریک نگفتم بهش. فقط نمیدونم باید مثل آدمهای فضول می پرسیدم به به ازدواج کردین؟ بعد اگه می گفت بله دو ساله!!! اونوقت که بدتر میشد.‏

حالیته؟

2011-11-09T19:12:00.001+03:30

همین دو هفته قبل بود بعد از مدت 4 یا 5 ماه دیدمش. همون آخرین باری که به خاطر عدم تعادلش باهاش رفتم بالای سن که جایزه استاد نمونه رو بگیره بعد هم برگشتیم پایین تا جایزه هاش رو براش ببرم تا دم ماشینش. دوست عزیزی که 6-7 سال از من بزرگتره و همیشه دخترم هست. از بس که کوچولوی عزیزمه با چشمای روشن میشی که ستاره های توش مثل بچه ها می درخشند. چند ساله با هم دوستیم؟ 9 سال میشه فکر کنم . از همون موقع طر ح. اون موقع بخاطر بیماری سیستم عصب تعادلش حتی از الان هم بدتر بود. ظهر ها می رفتم دنبالش و با هم تا ایستگاه تاکسی می رفتیم. بعد اون می نشست توی اتاق خودش و مریض هاش رو می دید. رشته هامون ارتباط زیادی نداشت. شبها در تنهایی اون شهر غریب گاهی می نشستیم و حرف می زدیم. بعد اون دوران تموم شد. اوایل شروع تحصیل دوباره من بود که زنگ زد و گفت همش خون دفع می کنم. بلافاصله با همکار گوارشم تماس گرفتم و معلوم شد یه توده بزرگ بد خیم روده داره. عمل شد و برای همه عمرش مجبور شد برای عمل دفع از یه کیسه جلوی شکمش استفاده کنه. با وجود این کتاب چاپ کرد. مقاله هاشو نوشت و بعد هم از اون شهر دور افتاده به همینجا منتقل شد. 4 سال پیش زنگ زد و گفت سرفه می کنم همش. با عجله عکس گرفتیم و معلوم شد توده ریه هاش رو درگیر کرده اون هم به چه بزرگی. تا مدتها شیمی درما نی شد. بعد هم یک قسمت از ریه هاش رو برداشتند. خوب بود.همیشه می گفت آدم باید یک بار ازدواج کنه. نمیشه که ازدواج نکرده مرد. بر این اساس ازدواج کرد. با توجه به عدم تواناییش تو انجام بعضی کارها اغلب با هم نبودند. پیش پدر و مادرش بود ولی به شدت دوست داشتند و دارند همدیگه رو. تو همین مدت شد نمونه و چقدر که بچه ها دوستش دارند و بیمارهاش. همیشه بعد از ازدواجشون ارتباطم با دوستهام کم میشه. خیلی کم. محو محو.ولی نه صفر. میگم مزاحم اوقاتشون نباشم. گاهی تلفنی سراغش رو می گرفتم. تا همین دو هفته قبل که توی راهروی بیمارستان دیدمش. زیادتر از قبل می لنگید. تا من رو دید شروع کرد به ذوق کردن. مثل همیشه سعی کرد حرفهای شاد بزنه. گفت چه مانتو خوشگلی. چه کفش ورزشی خوشگلی پوشیدی اصلا. در واقع مانتوی سیاه نخ نخ شده دو سال پیشم بود و کفشی که از شدت دویدن خاکی شده بود. هیچی نگفتم و لبخند زدم که مرسی. تو چطوری؟ چرا می لنگی؟ گفت آها می خواستم بهت بگم. مدتیه یه پام درد داره. به زور راضی به معاینه اش کردم. اوضاع جالبی نداشت. قرار شد ا م آ ر آ ی اورژانس بشه و اطلاع بده. دیگه زنگ بهش نزدم. دیدی دوست نداری خبر مریضی از کسی که بهت نزدیکه بشنوی و بخاطر همین ازش دوری می کنی؟ اینطوری بودم. دوباره همین دیروز توی راهروی بیمارستان دیدمش. از پشت سر اول. سخت راه می رفت. یک عصا به دست گرفته بود. گفتم چی شد؟ گفت نوبت گیرم نیومد. گفتند یک ماه دیگه نوبتت میشه. کلی دعواش کردم که چرا بهم نگفتی. می رفتیم حالیشون می کردیم اورژانس یعنی چه. چشمهاش از درد بسته بودند و نفسش سخت بود. بازوش رو گرفتم گفتم تو چته؟ قبلا اینطوری نبودی؟ گفت 4 ماهه انگار یه سنگ روی سینه هامه. دوباره معاینه شد. یک طرف ریه هاش صدا نداشت. وحشتناک بود. رفتیم عکس گرفت. یه ریه اش جمع شده بود. همین دیروز صبح.قرار به سی تی شد. گفت باهام میایی فلان بیمارستان؟ نمی رسیدم. شوهرش و پدرش رسیدند. بردنش. امروز از صبح دنبال جواب بودیم. همه. یه توده بود. به بزرگی ده سانت. ریه یک طرف رو جمع کرده بود. پزشکش رو پیدا کردیم. دعواش کرد. گفت چرا پیگیری نکردی. نشسته بود و اشک می ریخت بعدش. می گفت عکس نمی گیرم. دیگه شیمی در ما نی نمی خوام. باهاش حرف زدم. کلی. بعد دو ساعت گفت باشه .می رم دوباره. شوهرش دستهاش رو رها نمی کرد.‏

گاهی می ریزی به هم. به خودت می گی چرا وقتی میبینی کسی از خودش فرار می کنه. از چیزی که دوست نداره فرار می کنه چرا همون موقع به زور یقه اش رو نگرفتی که باید برسی به داد خودت. باید بجنگی. چرا همون 4 ماه قبل که با هم داشتیم می رفتیم بالای سن وقتی گفت خیلی خوبم به زور معاینه اش نکردم. می دونید گاهی فراموش می کنیم که باید بعضی ها رو که دوست داریم حتی اگه دور دور دور بشوند یقه شون رو بگیریم تکون تکونشون بدیم بگیم هوی! آدم عزیز. خوبی؟ حالیت هست باید خوب بمونی؟

استوپ

2011-11-09T00:43:00.001+03:30

سالها عقب برویم اصلا

همین حالا

من بگویم همه به نقشِِِِِِِِِِِ ِِ ِ‏

بگویم به نقش آفتاب

بعد همه دست هایمان را دراز کنیم اطرافمان و بخندیم بلند بلند

بگویم ناگهان استوپ

و همانطوری آفتاب بمانی

بعد نوبت تو شود بگویی

به نقشِ ِ ِ‏

به نقش باران

و من با دست هایم ببارم

و صدای شرشر باران را در آورم

گاهی هم دستهایم را به هم بزنم به نشانه رعد وبرق

و تو بخندی

و بگویی استوپ

و من باران بمانم

آنوقت که تمام سالهای قبل را خندیدیم

و همه آفتاب را و همه باران را

تابیدیم و باریدیم

من بگویم حالا بیا یک نقش دیگر

من بگویم به نقشِ ِ‏

بگویم به نقش تو

و بعد نیست شَوَم

محو محو

و تو بگویی استوپ

داد بزنی استوپ

استوپ

و من نباشم

فقط تو باشم

هیچ کجا

هرگز

و تو بمانی

که همه ببینند وجود یافته ای

بعد دیگر اما

مرا نخواهی یافت که بگویی به نقشِ‏

و بازی تمام شود.‏

she is love

جاده

2011-11-04T00:37:00.000+03:30

جاده را که قدم می گذاری هم پایت می آید

همه جلوتر یا عقب تر هم مسیرت هستند

انتهای راه ، بالای کوه دور دور انتهای تصویر است

همان بلندترین کوه که خورشید هر روز و شب از پشتش طلوع و غروب می کند

همان که از دوری به ارغوانی می زند

آدمها گاهی کنار جاده می نشینند برای صحبتی

چای شاید

عده ای برکه ای می یابند و همانجا چادر می زنند

اما وقتی دل به جاده بدهی فرق می کند

جاده خودش می بردت به انتهای راه

بدون هیچ توقفی

ناگهان در می یابی که رسیده ای به همانجا که خورشید هر روز بیرون می آید و می رود

اینجا دیگر جاده تمام شده است

دلت را که داده ای به جاده و حالا که تمام شده تو مانده ای بدون دل در بالای یک کوه بلند

به تماشای هر روزه خورشید که طلوع می کند و غروب

و دلبری بی پایان غروبانه اش برای ماه

می گویی حالا که جاده تمام شده چرا من تمام نمی شوم

slow me down

چنار

2011-11-02T01:08:00.001+03:30

درخت خواهم شد روزی

چناری بزرگ

درست در گوشه یک پارک

که هر فصل پاییز بیاید

ببارد

و برگهایم زرد شوند

زرد زرد

بعد آرام آرام بریزند

همانجا که کنارش میزی کوچک با دو صندلی قرار داده اند

بعد تو بیایی

دستهایی را گرفته باشی در دستت

یک دستت را دستی گرم گرفته باشد که چشمهایش تمام اطراف را روشن کرده باشد از ستاره هایش

و در دست دیگرت دستهایی کوچک باشد که خنده اش تمام پارک را پر می کند

بنشینید به تماشای برگهایی که می ریزند

زرد و نارنجی

بعد فصلها بیایند و بروند

گاهی تنها شوم با طناب تابی آویزان به شاخه هایم

منتظر همه خنده ها که بیایند

یا تنها شوم با تو

وقتی که روزنامه ای را گسترانیده ای بر روی نیمکت تا آخرین خبر دنیای دور را بخوانی

شاید هم با تو درحالی که خسته سر گذاشته ای بر تنه ام برای خوابی کوتاه

و من که هنوز برگهایم را می ریزم بر دامن گسترده در اطرافت

انگار که فرشته برگها شده باشی

بعد

سالها پاییز بیاید و برود و برگهایم را به همه تو ها بدهم

آنوقت یک پاییز

ریشه هایم بپیچد دور یک سنگ بزرگ

بپیچد و بپیچد

آنقدر که ریشه ها یادشان برود نفس کشیدن را

که بگویند این چنار یک پاییز برای همیشه در همین فصل ماند.‏

saving grace

ابر می بافم

2011-10-23T14:33:00.001+03:30

بافنده شده ام

صبح ها از لحظه ای که چشم می گشایم رج می زنم

بته جقه

بته جقه هایی دو تایی

با شاخساری که گرد شده است دو سوی بته جقه ها

و برگهایی که غنچه ها از پشتشان نمایانند

عصر که می شود از پشت دار قالی بلند می شوم

میل های بافتنی را به دست می گیرم و می بافم

یک دانه از زیر

یک دانه از رو

دو دانه از زیر

یک پیچ می دهم و 4 دانه از رو...‏

مدل قطره باران

مدل اشک

اصلا یک برگ و یک اشک

ابر می بافم

ابر

قالیی از ابر

جورابی از ابر

رو تختی حتی

پر از بته جقه

از اشک

از باران

از صبح تا شب می بافم

به اندازه تمام دنیا بسته های کرک و نخ رویا دارم

همه را خواهم بافت

دستهایم

چشمهایم

پر است از باران

کلمه هایی که سوت زنان به دهلیز قلبت می چسبند ، جاودانه

2011-10-23T00:26:00.000+03:30

مثل غنچه رزی سرخ سرخ که به ضربه افتادن شبنمی ناگهان دل می گشاید، بی حیا

یا دانه قاصدکی که به اشاره نسیمی خود را می سپارد به باد ،رها

مثل حس یک کرم خاکی که اولین بار به بوی باران سر از خاک بیرون می آورد و هوا می خزد در شیارهای تنش ،داغ

مثل اولین بوسه بی هوا، سوزان

و به گلبهی گونه های دخترکی با اولین هدیه اش در دست، تبدار

گاهی

یک کلمه

بی دلیل

که رها شده است در هوا

دستهایت را می گیرد

قلبت را چنگ می زند

و گونه هایت را ملتهب می کند

کلمه ها

گاهی

از جمله جدا می شوند

بی نیازی به فعل

یا فاعل

یا حتی هر علامتی

بالهایی می شوند برایت

و تو را پرواز می دهند درون ابرها

و بعد در یک لحظه با موجهای اقیانوسی بیکران همراهت می کنند

بی حیا

رها

داغ

سوزان و تبدار

کلمه ها

گاهی

زنده اند

حتی اگر تنها درون جمله ای رها شده باشند.‏

سنجاقک های دلم

2011-10-22T12:34:00.000+03:30

چشمه ها را که دنبال کنی

رودها را که بروی تا به انتها

در پایین کوه

دریاچه ای می بینی

که از انتهایش رودها راه کوچکی یافته اند به سمت دریا

زیر کم عمق ترین بریدگی کنار دریاچه

می یابی ام

رسوب کرده ام در میان سنگ ها

روزها آب با جریانی ملایم از رویم رد می شود

ماهی ها گاهی در میان شنهای دست به دستم داده بال بالی میزنند و می روند

از این میان

سنجاقک ها تنها موجوداتی هستند که هر روز

گاهی هر هفته

و گاهی هر ماه

با بالهای آبی

بنفش

یا صورتی

می نشینند بر روی نی های روییده از تنم

نی ها را تکان می دهند

بعد سر می گذارند بر لب نی ها

آرام در گوشم زمزمه می کنند

و داستانی می گویند از سال ها قبل

داستان کودکی که در پی کبوترش همه دنیا را گشت

داستان خرگوشی که لانه اش را گم کرد

و داستان ماهی که یک شب به زمین آمد تا بیابان را در آغوش کشد

سنجاقک ها که می آیند آب تکان می خورد و شن ها گردابی تشکیل می دهند در دلم

بعد دوباره همه جا ساکت می شود

شب می ماند

و دریاچه

با نور ماه که پاشیده شده بر همه جایش

حوالی بلجیوم

2011-10-18T15:11:00.002+03:30

نه نفر بودیم که همین هفته قبل ویز ایمان آمد و سه روز و نیم رفتیم برو کسل. بعد هم به شهری در نزدیکیش بنام گنت یا جنت. شهر زیبایی بود و کنفرانس زیباتری حاصل تلاش گروهی پرکار که یادآوریمان کرد باید بیشتر کار کنیم. ذوق زده شدم از دیدن استادی که می خواستم اشکالاتم را در جنوای ایتالیا بپرسم و وقت سفا رت را پیدا نکردم و ناگهان در آن کشور دیدمش و هر چه دلم می خواست پرسیدم و با دل شاد برگشتم. انگار حتما امسال دلم خواسته بود ببینمش حتی در کشوری دیگر از محل کنفرانس اصلیش که دیدم. بعد یک روز وقت داشتیم که بگردیم شهر را. که بسیار زیبا بود و سرد البته. و سعی کرده بودند در جای جای این کشور خاطرات جنگ جهانی را حفظ کنند. همکاران همراهمان از بیشتر شهرها بودند و بجر یک نفر همه آقا. دغدغه فکری همه شان بدون استثنا خریدن سوقات برای خانمشان بود. طوری که به مرحله استرس داشت می کشید ماجرا. من؟ به این نتیجه رسیدم که هرگز هرگز در زمینه ای که بلد نیستم حرف نزنم. اصلا قول می دهم دیگر.‏

اینطوری شد که بین صحبت همه گفتند که مشکل اصلی وقتی شروع می شود که به همسرت می گویی چه برایت بیاورم و می گوید هیچی. چیزی نمی خوام. اینجا یعنی باید خودت حدس بزنی که چه می خواهد. بعد وای به حال وقتی که اشتباه کنی. اصلا وای ی ی . من؟ با تعجب گفتم شما اشتباه می کنید. وقتی می گوید هیچ یعنی اگر برگشتی و چیزی نخریدی خوشحال خواهم شد که وقتت را برای خرید تلف نکرده ای و برای خوشحالی دلت گشته ای تا خستگیت خارج شود. ‏

حرف احمقانه ای بود؟ بله متوجه شدم همان موقع!‏

همه با چشمهای گشاد نگاه کردند و یک نفر محترمانه جواب داد ببخشید شما در جریان نیستید. ما طرف صحبتمان با خانم همکارتون بود که کنارتون نشسته اند. بعد از او که دو تا بچه داشت پرسیدند اصلا اگر شوهرتان روزی با دست خالی از سفر بیاید شما چه فکری می کنید. او هم گفت تا بحال همچین اتفاقی نیافتاده. من هم آنقدر دور از ذهنم بوده که تا بحال بهش فکر نکردم. ‏ همه گفتند آهاااا همینه دیگه.‏

کلا بحث شوخی بود. کسی به دل نگیرد. فقط در انتها یکی گفت من یه تجربه دارم اگه اجراش کنید زندگیتون تضمینه آقایون محترم. بعد گفت روزی که با خانمتون آشنا شدید رو همیشه یادتون باشه. هر ماه درست همون روز یه شاخه گل سرخ براش بگیرید.همه چیز حله.‏

چه میدونم!‏

دو روز قبل که برگشتم ساعت 10 صبح بود که بلافاصله درمانگاه شروع شد تا انتهای شب و فردا در حالی که بی خوابی راه هنوز در من بود ظهر بعد از برگشتن تازه فهمیدم یک گربه ای که اهلی هم نبود و فقط گاهی سر می زد و غذا می خورد (اون گربه قبلیه نه ها! ) شش روز است هیچی نمی خورد و تا غذا وارد دهانش می شود تهوع می گیرد و نفس تنگی. نگاهش که کردم دمهای مردن بود با صدایی خس خس مانند که از تنگی حنجره داشت به خفگی می کشید. بی غذایی و بی آبی شش هفت روزه در بدنش نمایان شده بود. در حالی که وحشی تر شده بود داخل سبدی انداختیمش و رفتیم به یک دامپزشکی. آنجا شدم دستیار آقای دکتر. گفته بودم که قبلا ها مدتها برای تزم روز حیوانات کار کرده ام و در خونگیری و آزمایشات روی موشهای بزرگ مهارت داشتم. البته روی گربه کار نکرده بودم. به هر حال دستکش پوشیدیم و انداختیمش داخل یک فضایی که هی مثل اتاق فشار تنگ می شد با یک پیچ که دیوار را می فشرد بر رویش که تکان نخورد. بعد آمپول بیهوشی زده شد و بچه از حال رفت.‏ من چراغ قوه را گرفته بودم و زبانش را و دکتر داخل حنجره را می گشت. گفتم مطمئنم چیزی گیر کرده. یک دامپزشک دیگر وارد مطب شد. نگاهی کرد و گفت شاید زگیل هست. به هر حال استخوان باریکی اول در انتهای حلقش نمایان شد. همه مانده بودیم که حنجره خودش هست یا نه؟ گفتم همین است . وقتی کشیدیمش یک نوک بزرگ مرغ بود. به اندازه یک بند انگشت. به شکل عدد هشت. بیرون که آمد نفس گربه از خس خس افتاد و باز شد. هنوز بیهوش بود. گفتم شش روز است که حتی آب هم نخورده. یک سرم وصل کردیم و با ظرف سرم در دستش به خانه آوردیمش. ماشینمان شده بود شکل آمبولانس گربه ها. حتی موقع برگشتن آژیر میو میو می زدیم. دیر شده بود و باید می رفتم درمانگاه. دیشب حدودهای یازده شب بود که پیاده بر می گشتم در حالی که یک گونی بزرگ گردو که یکی از بیمارانم خودش از بالای درختشان چیده بود در دستم بود. به منشی بخش فکر می کردم که صبح نفهمیده بودم چرا سه ماه است که جایش یک خانم دیگر نشسته و وقتی پرسیدم همه گفتند مگر نمی دانی سه ماه قبل که داشته عصر می رفته خانه از پشت سر دو دزد کیفش را کشیده بوده اند. مقاومتی نکرده ولی بند کیف که کوتاه بوده گیر کرده به شانه اش و پنج جای استخوان شانه اش شکسته و کلی پیچ و پین با عمل داخلش گذاشته اند و حالا هنوز در مرخصی هست چون نمی تواند دستش را بلند کند.چرا متوجه نشده بودم.‏
به خانه که برگشتم گربه به هوش آمده بود و در حیاط تلو تلو می خورد. تعجب کرده بود که آب از گلویش پایین می رود. امروز صبح غذای کاملش را خورد. فقط مانده ام این گربه وحشی چرا اینقدر لوس شده. تمام مدت پشت در حیاط نشسته که نازش کنند. یعنی بیهوشی عمومی گربه را اهلی می کند؟!‏
Has fallen in love

همه دنیا

2011-10-10T01:18:00.000+03:30

مادر خانواده بیمار بود و همراه با شوهر و پسر 8-9 ساله شان آمده بودند. مادر که معاینه شد. موقع رفتن پسرک به من گفت ولی من با تو کار دارم تو که منو هنوز ندیدی. ‏

پدر و مادرش دستش را کشیدند که باید برویم. تو که مریض نیستی.تازه این که دکتر تو نیست . پسرک اصرار کرد. گفتم اذیتش نکنید بگذارید ببینم چیکار داره. برگشت به پدر و مادرش گفت شما برید بیرون من با خانم دکتر کار خصوصی دارم.‏ اونها نرفتند. دستش را کشیدند که باید برویم. بیرون شلوغ است. مردم منتظرند. گفتم نه بگذارید حرفش رو بزنه اشکالی نداره. بچه گفت اینجا؟ دم در؟ باید بری پشت میزت بنشینی. بعد خودش پشت میزم نشست. ادای من رو در آورد که اینجوری. گفتم چشم. رفتم پشت میز. هنوز ایستاده بودم و برگه ها رو مرتب می کردم. گفت اینجوری؟! من اینطوری حرف نمی زنم. باید بنشینی. ‏

نشستم. پسر نشست. پوست سفید و گونه های صورتی داشت با بدنی گوشتالو. موهای قهوه ای روشن تا طلایی که از یک سانتی کوتاه شده بود. آرام نشست. صورتش رو آورد جلو. مثل آدمهای خیلی بزرگی که مشورت اتاق جنگ می کنند. به آرامیی که پدر و مادرش مثلا نشنوند گفت: می دونید خانم دکتر؟ من شبها کابوس می بینم. خواب هام خیلی ترسناک و بدند. لبخند زدم. گفتم همه خواب می بینند. این که اشکالی نداره. فیلم یا بازی وحشتناک زیاد می بینی؟ سرش رو آورد جلوتر. زمزمه کرد. نه. خوابهام خیلی بدند. حتی خواب معلمم رو می بینم. میشه یه چیزی به من بدید خوب بشم؟‏

داشتم مغزم رو جمع و جور می کردم که به این بچه خیلی جدی که داره با من مشاوره می کنه چه جوابی بدم که پدر و مادرش بلندش کردند. پدرش گفت ببخشید پسر ما رو وقتتون رو گرفت. شما که نمی دونید اون تشنج داره. تحت معالجه هست. دار و هاش زیادن. بعد رفتند. پشت سرش گفتم ولی نگران خوابهات نباش. برای خوابهات نمی خواد دنبال دارو باشی. آرام رفت.حرکتهای اضافی دستها و صورتش موقع رفتن واضح تر شده بود.‏

رویای باران

2011-10-10T00:48:00.001+03:30

می دانم که نمی دانی

ابر مگر غیر از باران

غیر از همه زمین

همه رودها

اقیانوسها

و بادها

مگر می داند

صبر کن

ابر آفتاب را هم می داند

با گرمایش محو می شود

اما

این را نمی دانی

که به اندازه همه دانه های باران دورم

که یاد گرفته ام زیاد بشمارم

از صبح تا شب

و درهمه رویاهای شب تا صبح

همه دانه های باران

بعد

یک یک ردشان را بگیرم

برسم به ابر

همین حالا

رسیده ام به هشتصد و پنجاه و پنج هزار

این ها را نمی دانستی ابر

هنوز هم نمی دانی

می دانم

هشتصد و پنجاه و پنج هزارو یک

چند قرن لازم است تا زخم ها خوب شوند؟

2011-10-06T13:23:00.000+03:30

همین دیروز بعد از ظهر بود. توی شلوغی تعطیلی مدرسه ها داشتم از یک پیاده رو شلوغ رد می شدم. به سختی میشد لابلای جمعیت جلو رفت اونهم با عجله ای که داشتم. جلو من خانمی داشت راه می رفت در حالی که دست بچه سه چهار ساله اش توی دستهایش بود. مادر با عجله و تند قدم بر می داشت و دست بچه رو محکم گرفته بود. بچه غیر از اینکه گام هاش خیلی کوچولو بود برای رسیدن به سرعت مادر هم داشت به سختی خودش رو همراه می کرد. یک خانم سنگین با یک کیف خیلی ی ی بزرگ ساک مانند که داخلش پر اجناس بود داشت از روبرویشان می آمد. بدون اینکه متوجه باشد کیف بزرگش رو زد به صورت بچه. در حقیقت اینقدر بزرگ بود که به صورت و شکم بچه خورد محکم. بچه تلو تلویی خورد و گیج از همین راهی که به سختی می رفت ایستاد. مادر دستش را رها نکرده بود و بچه با پاهاش رو زمین کشیده می شد. مادر بعد از چند قدم ایستاد. توسری ای به بچه زد و گفت اَه! چرا پا به پای من راه نمی آی؟! بچه هنوز از ضربه گیج بود. فقط به سختی سعی کرد روی پاهاش بایسته.‏ دوباره راه افتادند.‏

امروز یه مشاوره داشتیم. یه پسر جوان 23ساله که وقتی می دیدیش از صورت معصوم و لاغرش اشک توی چشمهات جمع می شد. یه طرف بدنش به علت مشکل مغزی اخیر توانایی حرکت کافی نداشت. یک بار 6 ماه قبل سعی کرده بود با تز ر یق هر چه بیشتر هر و یین خودش رو از بین ببره. وقتی پیداش کرده بودند زمان زیادی گذشته بود و کلیه هاش رو از دست داده بود. بعد از درمان و مرخص شدن این بار بعد از 6 ماه با روش وحشتناک دیگه ای سعی کرده بود به زند گیش پایان بده. حالا به خاطر مشکل دیگه ای با ما مشاوره شده بود. از پدرش که ماجرا رو می پرسیدیم گفت من تازه فهمیدم که به پسرم یک بار در دوران بچگی و یک بار هم اخیرا در دوره سر باز ی تجا و ز شده. بخاطر همین دست به این کار زده بوده. سعی که می کردم معاینه اش کنم حتی یک نور کوچک در چشمهایش نبود. چند قرن طول می کشید که دوباره به زندگی برگردد؟‏

عکسهای روی دیوار

2011-09-30T00:07:00.000+03:30

امروز خیلی کارها باید انجام می شد. یعنی از ظهر که خانه رسیدم قرار بود کلی مقاله نوشته شود و کلی زبان که هفته دیگر امتحان داریم را بخوانم و ... بعد یکدفعه پیشی خانم را دیدم که غذایش را نمی خورد. این خانمی که می گویم بچه آن قبلی بودها. البته خودش الان 15-16 سال دارد. بعد نگاه کردم دیدم رفته یک جایی و یک استخوان گر دن مر غ گیر کرده داخل یک دندانش و هر چه سعی کرده نتوانسته بیرونش بیاورد. دیگر غذا هم نمی خورد و کلی درد داشت.دندان داشت چرک می کرد و وقت زیادی نبود. سعی کردم درش بیاورم. نشد و فرار کرد. بعد کلی نازش کردیم دستم را انداختم که درش بیاورم نشد. دیگر حاضر نشد جلو بیاید. نمی دانستم چکار کنم. می شد خودم یک مثلا آمپول دیا ز پا م بهش بزنم تا بیهوش شود و بعد استخوان را در بیاورم مثلا؟ بعد اگر می مرد چه؟ به دوست دامپز شکم زنگ زدم نبود. به اسامی افرادی که اسمشان در لیست موبایلم بود نگاه کردم. همه همکاران و دوستانی بودند که نمی شد پنج شنبه شب بهشان زنگ زد و گفت شما یک دوست دا مپز شک دارید مثلابرای فلان کار. یعنی یک مقداری جدی بودند. یادم به یک دوست همکلاس دبستانم افتاد که مدتها بود خبری نداشتم فقط آخرین بار ذوق عکس بچه اش را در فیس بو ک کرده بودم. زنگ که زدم یک نفر را می شناخت که حتی به منزل افراد می رفت و حیوانات را درمان می کرد. شماره اش را به من داد. آخرش که داشت می رفت احوالپرسی کرد و گفت هنوز همون طوری هستی؟ هنوز روی دیوار اتاقت مثل وقتی که 8 ساله بودی عکس یک دختر کوچک هست که گربه اش را بغل کرده؟ گفتم بله. هنوز. خندید. گفت خانم هاویشام. این دومین دوست نزدیکم بود که به این اسم صدایم می زد. هه! خوب چکار کنم!‏

زنگ زدم به آقای دامپز شک. گفت د یا ز پا م رو گربه ها اثر نداره. باید فلان دارو و بهمان را بزنید. گفتم اینها را از کجا بیاورم. تازه الان از درد وحشی شده و نمی دانم چطور بیاورمش آنجا. گفت صبح زنگ بزنید تا بهتان بگویم بیایید کلینیک. گفتم چشم. فقط.‏ پرسید چه؟ گفتم فقط یک مشکلی هست آقای دکتر. گفت چه؟ گفتم گربه ام از عصر فرار کرده. دیگر برنگشته! فعلا که نیستش. اگر برگشت چشم زنگ می زنم! حالا بجای هر کاری هر ربع ساعت سرم را می برم توی حیاط و کوچه و داد می زنم پیشی خانم!‏

دستهایش

2011-09-28T14:54:00.000+03:30

دقایقی مانده به زدن سپیده دم

ماه دستهای درخشانش را دراز می کند به سمت پنجره و سر انگشتهایش را می کشد بر گونه هایم

سپیده دم ها، قبل از زدن آفتاب حالت خاصی دارد

فقط چیزهایی را که دوست داری حس می کنی

بقیه دنیا در مه است

فقط تویی و رویایی که نمی خواهی رهایش کنی

سر انگشتهای ماه را انگار که می فشارم و سنگین تر به خواب فرو می روم

ماه فقط می بیند که خوابم

شاید هم اخم کرده ام در آن موقع

می رود

دستهایش را جمع می کند در جیبهایش

دندانهایش را آنقدر می فشارد که چال چانه اش عمیق عمیق می شود

سرش را بر می گرداند

و می رود

تمام روز را ایستاده ، نشسته ، در حال دویدن رویا می بینم

رویای ماهی در مه که دستهایش را از پنجره در سپیده دم بروی گونه هایم فشرده

U rain

I hope U

چال چانه ماه

2011-09-22T22:15:00.000+03:30

راستش؟ امروز محو بچگی هایش شدم و دستهایم را به تسلیم بالا بردم. سیزده سالش هست فقط. وقتی بستری شد در بخش چند ساعت هی رفتم و آمدم که به چه اجازه ای بچه در بخش بزرگسالان خوابانده اید. نامه های همه استادهایم را نشانم دادند که آنها برگه بستری داده اند. باز هوار زدم که من مسئولیت بچه قبول نمی کنم و همین الان باید برود بخش اطفال بعد دیدم قد بلندش احتمالا همه را به اشتباه انداخته و تصمیم گرفتم به نظر استادان احترام بگذارم. بعد هی سعی کردیم و به جایی نرسیدیم. با همه هم مشورت کردم. هر چه اطفالی بود آوردم بالای سرش. همه گفتند اگر چیز بدی باشد چه؟ باید نمونه برداری شود. امروز برگشت و گفت می خواهم بروم خانه. باید بروم وسایل مدرسه بخرم. گفتم خوب که شدی می روی.اصلا به مادرت بگو برود بخرد. گفت نه. خودم باید بروم. فقط وسایلی که خودم می خواهم را باید بگیرم. دیر بشود تمام می شود. همه خندیدند. کلی گفتم قول می دهم که وسایل مدرسه تمام نشود. بعد هم گفت من نمونه برداری نمی کنم. ولم کن بروم. گول هم نخورد. من گول خوردم. باید اخم می کردم که دختر جان. باید حرف گوش کنی. چه می دانم بلد نیستم با بچه ها حرف بزنم.رضایت دادند و نمونه برداری نشد. حالا هم اعصاب ندارم. یک داد سرش می زدم تمام بود.نزدم.‏

بعدش هم نشستم پای صحبت آقای بیماری که با فعالیت بیماریش بستری شده بود. احوالش را که پرسیدم گفت خانمم الان فلان بیمارستان بستری هست. حداقل بیست تا سوزن خورده که خودش را از بین ببرد. هر چه بیرون می آورند باز هم هست.‏

راستش؟ همین امشب دعوت کرده بودند ر صد خانه. برویم بالای کوه برای دیدن ماه و ستاره ها. می رفتم با این روحیه آنتیک می نشستم برای ماه اشک می ریختم. یک همراه باید برمی داشتم می رفتم آنجا. اگر آدم خوبی بودم و اخلاقم به خوبی همکارم بود به یکی از دانشجوها می گفتم و با هم می رفتیم. خیلی هم خوشحال می شد. نرفتم. آدم خوبی نیستم الان. کلا آنتیک می باشم.‏

برگها

2011-09-22T21:37:00.000+03:30

برگها که همراه باد از کنار صورتت می گذرند

دستها یت را مشت می کنی و محکم تر می فشاریشان در جیبهایت

می دانی که می گذرد

می گذرد

نبودن ها هم می گذرد

انگار که با برگ از کنار صورتی رد شده ای

صورت نگاهت کرده و گفته می گذرد

بعد با باد رفته ای
may it

می ترسم از صبح

2011-09-20T23:18:00.000+04:30

روزها که می گذرد بیشتر گم می شویم

پشت سایه کوتاه دیوارها

در انتهای دورترین کوچه بن بست یک شهر

یا شاید پشت یک پنجره سکوت

شب ها گم تر هم می شویم

در لرزش یک نور رو به خاموشی

یا پشت ازدحام تار یک خیابان

اینجا

رویا ها جان گرفته اند

در رویا می خندیم

از هیجان دیدن یک دوست اشک می ریزیم

حال یکدیگر را می پرسیم و با لبخند یکدیگر را در آغوش می فشاریم

رویاها مهربان ترشده اند

این روزها ضربان قلب ها در خواب سریع تر به شماره می افتند

همین حالا

در همین رویا

محکم تر در آغوشم بگیر

می ترسم صبح شود

و فراموشم کنی

silence inside

2011-09-16T21:10:00.000+04:30

نفس نفس زنان در تاریکی جنگل در انتهای شب میان شاخه هایی که در هم تنیده اند راهی را می یابی

گاهی نور ماه را گم می کنی پشت انبوه شاخه ها

بعد دوباره که می تابد قطره های عرق بر پیشانیت نمایان تر می شود

با چشمهایی بسته تنها با ضربان قلبت پیش می روی

انگار که سالها ریشه در خاک گسترده بوده تا بیابی اش

در انتهای جنگل

کنار دره ای عمیق

زیر نور ماه ایستاده

شاخه هایش گسترده به آسمان

و ریشه هایی که انگار بسوی دره راهی می جوید

می نشینی کنارش

حس می کنی که درخت شده ای

انگار شاخه می زنی

ریشه می دوانی در ریشه هایش

در کنار دره

دستهایت را به پوستش می کشی

گونه ات را بر تنه اش

می خراشدت

اشک هایت به درون پوسته ها راهی ندارند

درخت ایستاده

شاخه هایش در باد

ریشه هایش به سوی دره

در پوسته پوسته هایش زمزمه می کنی

تک تک شاخه هایش را از محل روییدن می شناسی انگار

هر بار که با صدایی شکافته و درد روییدن را کشیده

هر جا که شکاف خورده

هر زخم پر درد را می شناسی انگار

از سالها قبل

رهایش نمی کنی

درخت می شوی

در سکوت

شاخه می زنی

و ریشه می دوانی

حالا دیگر رفتن را فراموش کرده ای

صحبت کردن را نمی دانی

می شکافی

درد می کشی

درخت شده ای.‏

the silence

دستهایم را بگیر

2011-09-15T18:43:00.000+04:30

بیا رفتن را فراموش کنیم ، اینکه من رفته باشم یا تو، اینکه من نبوده باشم یا تو مگر فرقی می کند

اینکه اصلا وجود خارجی نداشته باشم یا نداشته باشی باز هم فرقی نمی کند

این بار در خواب هایم

دیواری نباشد

همه اش دشت باشد

دشت

کوه هم نه

دریا هم نه

باد هم نیاید که ذره ای از جاذبه زمین را نبرد

باید باور کنم که بر روی زمینم و خواب نیستم

پروانه ها را راه نمی دهم

گلها باشند که همه را بی عذاب وجدان بچینم

پرپر کنم بر روی سرت

انگار که عروسی خرامان می رسد

بعدش هم همه چیز تاریک نشود مثل آخر بعضی خواب ها

آخرش سفید باشد

و نارنجی

برگها هم باشند

دستهامان را بیاندازیم به گردن یک درخت

درخت آرزویی که دری دارد در پهلویش

ما به در کاری نداشته باشیم

چون دیگر آرزویی نداریم

درخت قاه قاه با صدایی کلفت بخندد وبرگهایش را تکان تکان بدهد

مثل گوشواره های دخترکانی که می روند به عروسی

سرهایشان را تکان تکان می دهند با غش غش خنده

و گوشواره ها برق می زند در نور شادی چشم ها

بعد من اینطرف دشت با دستهای باز می خوابم بر روی علفهای دشت

و تو آن طرف دشت

دشتی به بزرگی یک دنیا

با فاصله یک دنیا از هم

به همه ثابت می کنیم که فاصله خنده دار است

همین مایی که هرگز نبوده ایم.‏

someone like me

مثل همیشه

2011-09-13T00:58:00.000+04:30

دیر وقت بود همین امشب حدودهای ده شب که مریض آخر را می دیدم. شلوغ بود و باید می ماندم که یکی از فلوها زنگ زد و درباره وضع بد یکی از بیمارهای تازه منتقل شده به بخش صحبت کرد. هنوز هر دو همکارم که قبلا با آن بیمار کار کرده بودند و نهایت تصمیم گرفته بودند به بخش ما منتقلش کنند در درمانگاه بودند. گفتم می روم از آنها می پرسم که تصمیم نهاییشان چه بوده. بیمار آخر را دیدم و اتاق را ترک کردم. یکی از همکارها 4 اتاق آن طرف بود اول با ایشان مشاوره کردم و بعد هم برگشتم به اتاق چسبیده به اتاق خودم که با آقای همکار دیگر هم مشورت کرده باشم. منشیش گفت هنوز نرفته اند. در زدم و وارد اتاق شدم. کسی در اتاق نبود. برگشتم و گفتم نه نیستند که آخ آخ دیر شد رفته اند خانه. کسی جواب نداد. منشی، بیمارهای نشسته رو صندلی و آقایی که اتاقها را با جارو تمیز می کرد همه با تعجب نگاه می کردند. فقط آقایی که جارو می کشید برگشت گفت ولی دکتر فلان که هنوز نرفته اند در اتاقشان هستند. باز در اتاق را باز کردم و گفتم شاید پشت پرده دارند لباسشان را عوض می کنند. داد زدم دکتر فلان؟ دکتر فلان تو اتاقتونید؟!‏

آقایی که جارو می زد نزدیکم شد. گفت خانم دکتر خوبید؟! مطمئنید؟ اینجا که اتاق خودتان است!!!! اتاق دکتر چسبیده به اتاقتان. آن بغلی هست!!‏

هنوز داشت یک حرفهایی می زد مثل اینکه ولی انگار واقعا یک طوریتان شده که از زیر نگاه متعجب منشی و بیمارها که دیده بودند در اتاق خودم را باز کرده بودم و هی داد زده بودم گذشتم و برای مشورت درباره آن بیمار به اتاق بغلی رفتم.‏

کلی قلپ قلپ!‏

2011-09-11T23:31:00.002+04:30

چند روز باشد که هی بالا و پایین بپرم و به هر کسی که تا چشمش به یکی دیگر می افتد توی خانه چشمهایش قلپ قلپ پر دانه های بزرگ اشک می شود و اشکهایش را قورت می دهد بگویم که مگر چه شده خیلی هم خوب است دارند می روند که زندگیشان را با شادی یک جای خوب از نو بسازند که بچه شان در یک جای آرام بزرگ شود اصلا آدمها باید بروند دنبال سرنوشتشان و آن را با دستهایشان هی خو ب و خوب تر بسازند. بعد هم به چشمهای قلپ قلپ پر اشکشان محل نگذارم شانه بالا بیاندازم و هی هم قلپ قلپ اشکهایم را بخورم از بس که دلم برایشان تنگ می شود و هی هم به خودم بگویم که همین دم هستند که . فقط کمی بالای قطب جنوب خوب هی پا می شوم می رم پهلوشان که دلم تنگ نشود! اصلا هم همین الان بعد اینکه از صبح که همه همکارها مرخصی بودند و همه آدمها یکهو حالشان آنقدر بد شده بود که باید بستری می شدند و تا شب هی دویدم و هر چه هم کار می کردم تمام نمی شد و باز هم همه خیلی بد حال می شدند در حالی که عصر شده بود و همه رفته بودند فرودگاه برای بدرقه و می دانم قلپ قلپ داشتند اشک می ریختند همینطور هی مریض می دیدم و وسط دیدن هی من هم قلپ قلپ اشکها را قورت می دادم و فقط توانستم به یک خانم و آقا بگویم دو دقیقه وقت بدهید که بروم توی اتاق بغلی و یک زنگ بزنم و فقط بتوانم بهشان بگویم بسلامت و نگفتم چقدر دلمان تنگ می شود و دوباره دویدم بروم مریض ببینم و صدای پرواز هواپیما را هم نشنیدم حتی که در آسمان دنبالش کنم و بگویم رفتند. حالا هم اصلا از زور دلم می روم و توی صفحه شان می نویسم که رفتید رفتید؟ هان هان؟ بعد همه می گویند این خواهر بزرگ محترم و خواهر شوهر خیلی مودب یکدفعه چرا اینطوری شد؟
اصلا خواستم بگویم رفتن هیچوقت عادی نمی شود قلپ قلپ. حالا هر چه هم به جای خوبی باشد ولی می دانیم که سخت است و دلمان را نمی دانیم چکار کنیم و این قلپ قلپ ها هم که ولمان نمی کنند این روزها.‏

staying lost in dreams

2011-09-08T01:49:00.000+04:30

رویاها که گم می شوند دیگر چیزی نداری که چنگ بیاندازی و دور شوی گاهی از افکاری که می چرخند و تسخیرت می کنند. وقتی می ایستی و نمی خواهی به کسانی که هر لحظه نگرانت هستند بنالی که دیگر ایستاده ام پاهایم مدتهاست حتی یک قدم هم جلو نرفته اند ، رویاهایت را دریا می کنی و دل می دهی به امواجشان. به ماه نگاه می کنی از دورها و می گذاری که دورت بچرخد و سلام می کنی به همه ماهی ها. اما ماه که می رود و رویاها که رهایت می کنند می مانی با یک دنیا حقیقت و تلخ می شوی. تلخ تلخ.بعد می نشینی و فکر می کنی که چگونه از این تلخی که دارد به سرعت می بلعدت خارج شوی و فقط یک راه می یابی. هنر. خط؟ خط؟ خط؟ افکارم را مشغول کرده این خط. شاید شروعش کنم از سر.شاید هم نه. بماند مثل همه کارهایی که باید شروع شوند در یک لیست بلند که دارد فراموش می شود. خطی که بشکند. بپیچد. کش بیاید تا آن سر دنیا و تمام نشود. ‏صدای قچ قچی از دور دلم را می برد.‏

خانمی هشتاد ساله که به همراه پسرش که آقایی نسبتا مسن بود و کارمند قسمتی از بیمارستان مراجعه کرده بود برای بیماری خاصی. پشت پر ده معاینه اش کردم. لباس شیری رنگی از دانتل پوشیده بود با دامنی چین چین و بالاتنه ای که پر بود از تورهای گل دوزی شده و زیر همه آنها شلواری پفکی و سفید از کتان با پاچه های کشی دور پاهایش. بعد با شرم لباسش را بالا زد که جاهای عملش را نشانم بدهد . بی مکث ذوق آن خانم را کردم. هم صحبت شیرینش و هم آن لباس زیبای مدل قدیمیش که دل می برد. احتمالا زیادی اخلاقم خوش شده بود که آخر کار وقتی نسخه نوشته شد و در حال رفتن بودند آقای پسر ایشان برگشت و گفت یک جراح می شناسم استاد بخش فلان آقای خوبیه. اگه راضی باشی تا بسلامتی جورتون کنم!!‏ بعد دقت بفرمایید قیافه در ذوق بنده زده شده را. خنده دوباره رفت. انگار که فکر کرده عجب خانم خوش اخلاقی. چقدر منتظر نشسته است تا من کمکش کنم بدبخت. نظرم را واضح گفتم. به جراحتان بگویید برود برای بقیه عمرش کسی را پیدا کند که برایش زندگی کند. با وقت آزاد. من من کرد. گفت او هم از صبح تا شب مشغول است. گفتم پس حتما بروید کسی را برایش پیدا کنید که زندگی را یادش بیاورد. بسلامت.‏

lost

قبل ها ی گم شده

2011-09-05T00:22:00.000+04:30

باید یادم بماند همین امروز وقتی در چشم اطرافیانم دیدم که با تعجب برگشتند و گفتند که دیگر مثل قبل ها نیستی ها!‏ و آنقدر تعجب کرده بودند که نتوانستند بر زبان نیاورند. فکر کردم که یعنی قبلا ها کی بوده؟ اینقدر آدم خوبی بوده ام؟ آیا عوارض نخندیدن طولانی همین است؟ باید یادم بماند که امروز اینهمه آدم به من تذکر دادند. مثال اولش همین دختری بود که چند سال قبل با بیماری شدیدش ازدواج کرد و با شوهرش که آدم بسیار خوبی بود آنقدر آمدند و رفتند و داروها را عقب و جلو کردیم که بیماری اجازه داد آن خانم بچه دار شود و بچه اش که دنیا آمد هم تا مدتها ذوق زده می دیدمش ولی چون می خواست به بچه شیر بدهد داروها را کم کردم و اینبار آمد با یک بیماری فعال شده طوری که هیچ کاری نمی توانست انجام بدهد. بعد نشست و گفت یک کشور دیگر معرفی کنید تا بروم شاید خوب شوم و همانجا اخم هایم رفت در هم که شما هر وقت تصمیم گرفتی به بچه ات شیر ندهی همه داروها همین جا گیر می آید تصمیمت را زود بگیر چون وقت زیادی نداری. ‏ اگر هم می خواهی کسی بدون دارو و از راه دور با اجی مجی یا دعا خوبت کند پیش من نیا بگرد ببین جای دیگری پیدا می کنی یا نه. راستش تعجب کرد اول. آب دهانش را قورت داد و گفت قدیمها اینطوری با من حرف نمی زدید. چقدر عوض شده اید. قدیم ها شاید سه ماه قبل بود آیا؟ یادم نمی آید قدیما کی بود مثلا. بعد شوهرش که نرسیده بود این بار همراهش بیاید زنگ زد تا همین حرف ها را تکرار کند و گفتم حرف هایم همین بود و به او که داشت توضیح می داد گفتم بیرون صحبت کنید بعدا با ایشان. و دو ماه وقتش دادم تا تصمیم بگیرد.‏

بعدش هم خانه بود که آشنایی زنگ زده بود که بیاید و بیماریش به رشته من ربطی نداشت و گفتم بگویید نیاید چون کاری از دست من بر نمی آید. که همه گفتند قبلا ها اینطوری نبودی. خوش اخلاق بودی کمی.‏ حالا با یک من عسل هم...‏

راست می گویند حتما. وقتی چند نفر به تو تذکرمی دهند باید به خودت بیایی. اما.‏

بی لبخندیم مزمن شده است.‏ شکل یک سنگ جامد. ‏

راستی دیروز فدریکا نامه زد که مگر نمی آیی؟ یک جورهایی جواب دادم نچ!‏ به همان دلایلی که قبلا توضیح دادم.‏